Sosyo-ekonomik ve de kimi tarihsel olgularla sinema sektörümüzdeki radikal değişim dönüşümlerin arasında dolaylı bir iletişimden söz etmek mümkündür. Sinemamızın klasik dönemlenmesine bakıldığında bu dönemlerin başlangıç ve bitiş yıllarının üretilen filmlerin estetik ya da sinemasal değerlerinden çok tarihsel dönemlerin daha baskın olduğu ortaya çıkar. Örneğin 1922 ile 1938 yılları arasında Tiyatrocular Dönemi ya da 1950 ile 1960 arasındaki Sinemacılar döneminin başlangıç yıllarında göze çarpan o tarihlerin sanatsal olgulardan çok tarihsel dönemlere denk düştüğü kolaylıkla görülür. Bu denk düşmeyi bir rastlantı ya da tarihsel olgu ve olayların sinemadaki yansıması olarak kabul etmek mümkündür.

Sinemamızın en önemli dönemlerinden biri isim babalığını yaptığım 1960 ile 1967/68 arasındaki Altın Dönem’dir. Çoğu dönem çalışmalarında göz ardı edilen ve işin daha garibi sıradan bir dönemmiş gibi algılanıp algılatmak isteyen bu dönem sinemamızın panayır eğlence anlayışından kurtularak sanatsal bir olgu olduğunun kanıtlanmaya çalışıldığı ve bu konuda hatırı sayılır çalışmaların ortaya çıktığı Türk sinemasının bir çeşit “Aydınlanma Çağı” dır.

Sinemamızdaki bu “Altın Dönem”, Demokrat Parti’nin sonunu hazırlayan, kimilerine göre “darbe”, kimilerine göre ise “devrim” olarak tanımlanıp........

© Aydınlık