Türkiye günlerdir sahte diplomalar ile çalkalanıyor. e-devlet, e-imza, e-nabız, e-okul, her şey internette artık. Oysa internet yokken yaşam daha kolay mıydı? Tüm bu e programlar sahteciliğe, suistimale, çökmeye, verileri kaybetmeye, kopyalanmaya açık hale mi getirdi bizi? Ben mesleğe 1982 yılında, manuel sistemlerle girmiş ve 2000’li yıllarda e-okul sistemini de deneyimlemiş bir eğitimci olarak burada anılarımı, gözlemlerimi sizlerle paylaşmak isterim.

1980’li, 90’lı yıllarda, yani internet öncesi yaşamda öğrenci notları çok ciddiye alınır ve Millî Eğitim Bakanlığı müfettişleri tarafından çok titizlikle denetlenirdi. Dönem sonunda her öğrencinin, her notunu, en az 3 yazılı, 1 sözlü, dönem ortalamasını ve dönem sonu notunu dolma kalemle, hiçbir tahrifat, karalama, değiştirme olmadan “not fişleri” denilen matbu kağıtlarla yazıp ıslak imzamız ile okul yönetimine teslim ederdik.

Yönetim de kendi el yazılarıyla, dolma kalemle karnelere ve sınıf geçme defterlerine bu notları işlerdi. Her şey elle, manuel olarak yapılırdı. Eğer bir hata yaparsak o not fişi çöpe atılırdı, üzerinde değiştirme yapılmazdı ve her not tekrar elle ve azami dikkatle yazılırdı. Saatlerimizi alırdı bu işlem, emekti ama suistimal olanaksızdı. Türkiye çok daha........

© Aydınlık