Αρχιτεκτονική της ασφάλειας - Η περίπτωση της πυρηνικής ενέργειας |
Γράφει η Μαριάννα Κατσαούνη, Senior Communications & International Affairs Specialist στην Παγκόσμια Ένωση Πυρηνικών Φορέων Εκμετάλλευσης (WANO - World Association of Nuclear Operators). Οι απόψεις που εκφράζονται στο παρόν άρθρο είναι αποκλειστικά προσωπικές και δεν αντανακλούν τις θέσεις οποιουδήποτε οργανισμού ή φορέα με τον οποίο συνεργάζεται.
Η Αέναη Σάρωση → Οι ασυνείδητοι μηχανισμοί μπροστά στην απειλή και την προσδοκία
Το νευρικό μας σύστημα βρίσκεται σε αδιάκοπη και ρυθμική κίνηση, σαρώνει τον κόσμο γύρω μας για να εντοπίσει μοτίβα και παρεκκλίσεις. Μια ασταμάτητη, υπόγεια διεργασία που κάποιοι ονομάζουν νευροαντίληψη (neuroception) και ξεκινά πολύ πριν σχηματιστεί η παραμικρή σκέψη. Τη νιώθουμε όταν οι ώμοι μας σφίγγονται καθώς κάποιος περνά πίσω μας, ή όταν η προσοχή μας επικεντρώνεται σε μια απότομη κι αναπάντεχη αλλαγή στον τόνο του συνομιλητή μας. Μέσα σε μία ώρα πραγματοποιεί δεκάδες χιλιάδες σιωπηλούς ελέγχους· σε μία μέρα εκατοντάδες χιλιάδες. Σε μια ζωή, γίνεται το αόρατο υπόστρωμα που στηρίζει την προσωπικότητα.
Κατά μία έννοια, αυτό που αποκαλούμε προσωπικότητα είναι το άθροισμα των απαντήσεων στο ερώτημα της ασφάλειας – είναι μαθήματα που δεν τα αφομοιώσαμε με σκέψη, αλλά με επανάληψη. Επαγρύπνηση, απόσυρση, έλεγχος, κατευνασμός: δεν είναι τόσο χαρακτηριστικά, όσο βαθιά χαραγμένες στρατηγικές. Είναι τα πρωτόκολλα διαχείρισης κινδύνου ενός σώματος που έχει ήδη χαρτογραφήσει τον κόσμο του.
Κι ενώ η προσωπικότητα είναι ένα περίπλοκο υφαντό ιδιοσυγκρασίας, χρωμοσωμάτων και νευρώνων, είναι επίσης –με έναν βαθύτερο τρόπο– η ιστορία τού πώς το σώμα έχει μάθει να διαχειρίζεται την απειλή του αγνώστου, τι προσδοκά καθώς αναζητά ακατάπαυστα απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα της σχέσης μας με το περιβάλλον: Είναι ασφαλής η κατάσταση; Είναι προβλέψιμη; Πλησιάζω ή κρατώ απόσταση; Ανήκω εδώ;
Η Φωτιά της Φυλής → Μύθος, κουτσομπολιό και η ασφάλεια ως συλλογικό ανοσοποιητικό σύστημα
Ο κίνδυνος είναι κάτι που αισθανόμαστε πολύ περισσότερο απ’ όσο κατανοούμε ή αιτιολογούμε γνωστικά. Οι εμπειρίες μας στο διάβα της ιστορίας ήταν πάντα φορτισμένες με συναίσθημα και μυθολογικό περιεχόμενο. Στην πορεία μας συναντήσαμε αγριεμένα πηγάδια, δηλητηριώδη νυχτερινό αέρα και στοιχειωμένα δέντρα.
Οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως κοινωνικά πλάσματα, η δημιουργία κοινοτήτων είναι στρατηγική επιβίωσης. Ζούμε μαζί και ανθίζουμε μέσα από τις ιστορίες που πλάθουμε και τις συζητήσεις που μοιραζόμαστε. Και από παλιά στηριζόμαστε στο κοινωνικό εργαλείο του κουτσομπολιού, έναν μηχανισμό επιβίωσης που μας επιτρέπει να ανταλλάσσουμε περίπλοκες κοινωνικές πληροφορίες. Ποιον μπορούμε να εμπιστευτούμε; Ποια περιοχή είναι ασφαλής; Ποιος παραβιάζει τους κανόνες;
Πλάθουμε φαντάσματα για να κρατήσουμε τα παιδιά μας μακριά από μολυσμένο νερό. Δημιουργούμε τέρατα για να προστατέψουμε τη φυλή από πεσμένα δέντρα, φίδια και κουνούπια που μεταφέρουν ελονοσία. Αναζητώντας την ασφάλειά μας, μεταμορφώνουμε μια βιολογική σάρωση σε μαγικό αφήγημα. Με αυτή την έννοια, μιλώντας για κουλτούρα ασφάλειας, στην πραγματικότητα λέμε πως η κουλτούρα είναι ασφάλεια – ένα κοινό ανοσοποιητικό σύστημα. Οι κοινότητες, όπως και τα σώματα, δεν αποτυγχάνουν επειδή φαντάζονται τον κίνδυνο. Αποτυγχάνουν όταν δεν μπορούν πλέον να ανανεώσουν τις ιστορίες που κάποτε τις προστάτευαν.
Free Solo → Η μοναχική φύση του ρίσκου
Πρόσφατα δοκίμασα για δεύτερη φορά να δω το «Free Solo», το ντοκιμαντέρ για την ανάβαση........