Pluribus: Μια σύγχρονη ωδή στην ατομικότητα |
Μέσα σε ένα απέραντο τηλεοπτικό σύμπαν, που κατακλύζεται από δεκάδες streaming πλατφόρμες και υπερπληθώρα κινηματογραφικών παραγωγών υπό συνθήκες έντονου συναγωνισμού, με πολυπόθητο έπαθλο την πλατιά αποδοχή από κοινό και κριτικούς, το Pluribus καταφέρνει δικαίως και με χαρακτηριστική ευκολία να ξεχωρίσει, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που ήδη από τώρα μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι θα είναι έντονο και διαχρονικό.
Όχι μόνο για το πρωτότυπο σεναριακό θέμα και τη μαεστρία με την οποία το επεξεργάζεται ο εύστροφος καλλιτεχνικός δημιουργός της εν λόγω σειράς, αλλά -κατ’ εμέ πολύ περισσότερο- για την περιγραφική γλαφυρότητα με την οποία ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια του θεατή μία άκρως επίκαιρη φιλοσοφική και κοινωνικο-πολιτική συζήτηση, χωρίς προκλητικό καθοδηγητισμό και διδακτική διάθεση, παρά μόνο δίνοντας γόνιμη λαβή για περαιτέρω προβληματισμό σε όποιον ενδιαφέρεται, εκτός από την ικανοποίηση των πρόσκαιρων ψυχαγωγικών αναγκών του, να ασχοληθεί σε ένα επόμενο επίπεδο και με τα νοήματα που περιμένουν υπομονετικά να ανακαλυφθούν πίσω από τις εικόνες.
Το - με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, μαύρης κωμωδίας, ψυχολογικού θρίλερ και κοινωνικής σάτιρας - story έχει να κάνει με την εμφάνιση ενός εξωγήινου ιού που ενώνει όλους τους ανθρώπους του πλανήτη, εκτός ενός πολύ μικρού αριθμού (12), σε μία ειρηνική, αλλά πλήρως ομοιόμορφη και σε ανυπέρβλητο βαθμό υπερευτυχισμένη συλλογικότητα. Η πρωταγωνίστρια, που ανήκει στην ομάδα των «ανοσοποιημένων», διατηρεί την ατομική της συνείδηση και επιθυμεί διακαώς να επαναφέρει τον κόσμο στις πρότερες «εργοστασιακές του ρυθμίσεις», πασχίζοντας να οργανώσει την αντίσταση των διασωθέντων και αναγνωρίζοντας την πολύτιμη αξία να παραμένεις άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης σε μία τέτοια πρωτόγνωρη κατάσταση.
Μέσα από τη δραματουργική εξέλιξη της σειράς εξερευνάται, ουσιαστικά, η συνύπαρξη της ατομικότητας με τη συλλογικότητα, που όμως αποκτά συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, όταν το «εγώ» αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το «εμείς» ως υπαρξιακή απειλή για την ίδια του την υπόσταση και μελλοντική προοπτική.
Η ατομικότητα και η συλλογικότητα δεν είναι κατ’ ανάγκη αντίθετες, αλλά στην πραγματικότητα αλληλο-συμπληρούμενες έννοιες,........