Ένας από τους μικρούς θρύλους της οικογένειάς μας είναι ότι, στις 12 Φεβρουαρίου του 1962, ο μπαμπάς πήγε στο αεροδρόμιο για να προϋπαντήσει τον Σοβιετικό αστροναύτη Γιούρι Γκαγκάριν — κι ότι ήμουν κι εγώ εκεί, σε νηπιακή ηλικία, καθισμένη ιππαστί στους ώμους του πατρός. Υποτίθεται ότι η συνάντησή μας με τον Γκαγκάριν απαθανατίστηκε σε φωτογραφία· όμως, δεν θυμάμαι να την έχω δει. Ήμασταν όλοι αμελείς με τις φωτογραφίες· σε μια μετακόμιση χάσαμε ένα μεγάλο κόκκινο κουτί γεμάτο πολαρόιντ· ύστερα, για κάμποσα χρόνια, ψάχναμε το «μεγάλο κόκκινο κουτί».

Πάντως, είτε ήμασταν παρόντες στην άφιξη του Σοβιετικού αστροναύτη στο αεροδρόμιο είτε όχι, ο Γιούρι ήρθε στην Αθήνα: μετά την ιστορική πτήση του στο διάστημα, έκανε παγκόσμια περιοδεία συγκεντρώνοντας πλήθη σοβιετόφιλων αριστερών που πανηγύριζαν για τις επιτυχίες των ομοϊδεατών τους στη Γη και στο αστρικό στερέωμα (Ура! Χουρά!)· για το ότι οι Σοβιετικοί, ήδη το 1957, με τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο Σπούτνικ, είχαν ξεπεράσει τους Αμερικανούς στην κούρσα του διαστήματος. Ο μπαμπάς ήταν ιδιαίτερα ευσυγκίνητος: Μπράβο, ταβάριστσι! Και εις ανώτερα! (Σνιφ, σνιφ: δάκρυα χαράς) — άραγε η ισορροπία των δύο αντίπαλων υπερδυνάμεων θα έφερνε ειρήνη στον κόσμο; (Μир! Μιρ!)              

Το αεροπλάνο των τσεχοσλοβακικών αερογραμμών όπου επέβαινε ο Γκαγκάριν άργησε να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Ελληνικού· το πλήθος αδημονούσε. Εκείνη την εποχή μπορούσες να περιμένεις τους αφικνούμενους στην άκρη του αεροδιαδρόμου· δεν υπήρχαν τα σημερινά μέτρα ασφαλείας· έλεγχοι και περιορισμοί άρχισαν να επιβάλλονται, σταδιακά, μετά το κύμα των αεροπειρατειών στο τέλος της δεκαετίας του 1960.........

© Athens Voice