Στις αρχές Δεκεμβρίου βρέθηκα στη Νέα Υόρκη. Σε ένα κατάστημα έτοιμων ενδυμάτων, ακριβώς απέναντι από τη New York Public Library, έχασα το αριστερό μου ακουστικό. Το έψαξα όπως ψάχνει κανείς σήμερα τα χαμένα του πράγματα: όχι σκύβοντας, αλλά κοιτώντας την οθόνη του κινητού. Στην εφαρμογή εύρεσης αντικειμένων εμφανιζόταν εκεί. Ακίνητο.

Ζήτησα ευγενικά από μια υπάλληλο να χαμηλώσει τη μουσική για να ακούσω το ηχητικό σήμα. Δεν το επέτρεπε η πολιτική του καταστήματος. Μια ευγενική Νεοϋορκέζα προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει. Τζίφος. Στεκόμασταν ακίνητες, προσπαθώντας να ξεχωρίσουμε τον αδύναμο βόμβο μέσα στον θόρυβο του καταστήματος. Δεν τα καταφέραμε. Την ευχαρίστησα κι έφυγα.

Μπήκα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης όχι για να δω κάτι συγκεκριμένο, αλλά γιατί κάποια κτίρια τα κουβαλάς ήδη μέσα σου πριν τα επισκεφθείς

Πέρασα τον δρόμο σχεδόν μηχανικά και βρέθηκα στη βιβλιοθήκη. Μπήκα μέσα γιατί είναι αυτή η βιβλιοθήκη. Εκείνη που έχω δει σε άπειρες αγαπημένες ταινίες. Όχι για να δω κάτι συγκεκριμένο, αλλά γιατί κάποια κτίρια τα κουβαλάς ήδη μέσα σου πριν τα επισκεφθείς. Ήθελα απλώς να μπω. Να αλλάξω ρυθμό, σκέψη και, εν πάση περιπτώσει, δεν θα με έβγαζε εκτός προγράμματος ένα χαμένο ακουστικό, κι ας με πονούσε το ότι το είχα χρυσοπληρώσει. Πέρασα απρόθυμα τον έλεγχο από την ασφάλεια, ανέβηκα τα σκαλιά, για να βρεθώ στο αναγνωστήριο, όπως η Όντρεϊ Χέπμπορν στο «Breakfast at Tiffany’s», περισσότερο από περιέργεια. Εκεί, έπεσα πάνω στην επετειακή έκθεση για τα 100 χρόνια του περιοδικού The New Yorker.

Η έκθεση δεν ήταν φιλική προς έναν ψηφιακά........

© Athens Voice