Υπήρχαν χρόνοι και καιροί, όπου πρίγκιπες, λόρδοι, μαρκήσιοι και μαρκησίες, φανταχτεροί και ακαμάτηδες, με κληρονομικό δικαίωμα απολάμβαναν ένα σωρό τιμές και είχαν ακολούθους-followers, με σάρκα και οστά. Εκείνοι οι ακόλουθοι, ξεσκόνιζαν τις κάπες τους, σιδέρωναν τις εφημερίδες τους, απολύμαιναν τα κέρματα πριν τα ξαναβάλουν στις τσέπες τους, ταχτάριζαν παραξενιές, έφτιαχναν καινούργιες. Μωρές εποχές.

Κάποια στιγμή ήρθε η γκιλοτίνα εκεί που ήταν το κεφάλι ετούτων των λειψών, και η ανθρωπότητα κίνησε παιανίζοντας νέες αξίες, που ήθελαν ταλέντα και κατορθώματα, ημέρες εργασίας και κόπου, ευφυίες σπάνιες, χαρίσματα θεϊκά, για να ακολουθήσει.

Έφτιαξε λοιπόν, κινώντας με χάρη και χαρά, καινούργια είδωλα, ινδάλματα παγκόσμια, φτιαγμένα για καιρούς ειρήνης και μέρες ενθουσιασμού. Πήρε τους καλύτερους, τους έκανε εικόνισμα. Προσκύνησαν αι γενεαί πάσαι, άριες που έφτασαν στους ουρανούς, πινέλα που συνδέθηκαν με το χέρι του ίδιου του δημιουργού, μυαλά που έσκισαν το στερέωμα και πένες που χαρτογράφησαν τα........

© Athens Voice