Δεν είναι όλες οι στιγμές για content, ρε παιδιά |
Ένας influencer αποχαιρετά το αγαπημένο του σκυλί μπροστά στην κάμερα και τα social media κατακλύζονται από δάκρυα και μηνύματα συμπαράστασης. Ένα βίντεο καταγράφει τον αποχαιρετισμό του σε ένα πλάσμα που υπήρξε για χρόνια κομμάτι της ζωής του. Μοιράζεται δημόσια τις τελευταίες τους στιγμές.
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτός ο άνθρωπος αγάπησε το σκυλί του. Ούτε ότι το σκυλάκι τον αγάπησε με εκείνον τον ανιδιοτελή τρόπο που μόνο τα ζώα ξέρουν. Άλλωστε, τα χρόνια κοινής ζωής δεν χρειάζονται πιστοποιητικό αγάπης.
Όμως, παρακολουθώντας την ανταπόκριση του κόσμου, άρχισα να σκέφτομαι κάτι άλλο. Όχι τόσο τον ίδιο τον influencer όσο εμάς. Τη σχέση που έχουμε αποκτήσει με την εικόνα και την παράξενη ευκολία με την οποία αποδεχόμαστε ότι ακόμη και ο πιο προσωπικός πόνος μπορεί να γίνει δημόσιο θέαμα.
Υπάρχει ένα παράδοξο στην εποχή μας. Γνωρίζουμε πώς κατασκευάζεται το σινεμά, το θέατρο, η τηλεόραση, ένα βίντεο στο YouTube, ένα reel στο Instagram. Έχουμε παρακολουθήσει αμέτρητα making of. Ξέρουμε τι σημαίνει να στήσεις μια κάμερα, να επιλέξεις πλάνο, να ελέγξεις τον φωτισμό, να πατήσεις το rec, να αποφασίσεις τι θα κρατήσεις και τι θα κόψεις στο μοντάζ.
Κι όμως, όταν βλέπουμε το τελικό αποτέλεσμα, είναι σαν να σβήνει από τη μνήμη μας όλη αυτή η διαδικασία. Συγκινούμαστε με το περιεχόμενο και ξεχνάμε τις συνθήκες παραγωγής του.
Στον κινηματογράφο υπάρχει τουλάχιστον μια συμφωνημένη συνθήκη. Ένας σκηνοθέτης, ένα σενάριο, ηθοποιοί, τεχνικοί, κάμερες. Ακόμη και οι σπουδαιότεροι ηθοποιοί μπορεί να........