Ατελείς άνθρωποι και το δίλημμα του cancel culture στην πολιτική |
Η υπόθεση του Γκράχαμ Πλάτνερ, φαβορί για το χρίσμα των Δημοκρατικών στην εκλογική αναμέτρηση για τη Γερουσία των ΗΠΑ στην πολιτεία του Μέιν, είναι μια ακόμα υπόθεση υποψηφίου που βρίσκεται αντιμέτωπος με το (ψηφιακό και μη) παρελθόν του. Έχουν έρθει στην επιφάνεια παλιά του σχόλια στην πλατφόρμα Reddit, με σεξιστικό και πολεμοχαρές περιεχόμενο, μηνύματα που αποκαλύπτουν εξωσυζυγικές σχέσεις κ.α. Τέτοιου είδους περιπτώσεις, έχουν αποκτήσει σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα: ανασκαφή - αποκάλυψη - αγανάκτηση - απολογία - παραίτηση. Το διαφοροποιητικό στοιχείο στη συγκεκριμένη είναι ότι ο Πλάτνερ δεν έχει (ακόμη) παραιτηθεί.
Τουναντίον, εκείνος, η ομάδα που τον πλαισιώνει και οι υποστηρικτές του (μεταξύ άλλων, τοποθετήθηκε υπέρ του και o Μπέρνι Σάντερς), καταγγέλλουν το αδιέξοδο ενός χώρου που θέλει να εκπροσωπεί την πρόοδο και την ελευθερία, αλλά συχνά δυσκολεύεται να καταλάβει ότι η πρόοδος δεν είναι απλή κενολογία αλλά ενέχει και εκπροσωπεί πραγματική κίνηση, μεταβολή και ωρίμανση. Τα παλιά διαδικτυακά σχόλια του Πλάτνερ, όπως και οι υπόλοιπες αποκαλύψεις που συνοδεύουν την υποψηφιότητά του, ανοίγουν ξανά το φιλοσοφικό - πολιτικό ερώτημα: Μπορεί κάποιος να αλλάξει; Μπορεί κάποιος που διεκδικεί εξουσία να μετακινηθεί χωρίς η ίδια η διεκδίκηση να απαιτεί αναδρομική εξαφάνιση του παλιού του εαυτού;
Η παγίδα της αψεγάδιαστης εικόνας
Ο Μόρις Κατζ, επικοινωνιολόγος του Γκράχαμ Πλάτνερ και ο νους πίσω........