Στο πλαίσιο της προ δύο εβδομάδων επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο, όπου και συναντήθηκε με τον Κινέζο Πρόεδρο, Σι Τζινπίνγκ, επανήλθε στη διεθνή επικαιρότητα η θεωρία του Αμερικανού ακαδημαϊκού, Γκράχαμ Άλισον, σχετικά με τη λεγόμενη Παγίδα του Θουκυδίδη. Έχοντας εμπνευστεί από τους Πελοποννησιακούς Πολέμους, το σχήμα που προτείνει από το 2017 ο Άλισον είναι πως, σε συνθήκες σύγκρουσης μεγάλων δυνάμεων, η αναδυόμενη υπερδύναμη απειλεί αναπόφευκτα να εκτοπίσει την ήδη κυρίαρχη, δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε μια μεταξύ τους στρατιωτική σύγκρουση να αποτελεί νομοτέλεια· ακόμα και αν αυτή προκύψει ακουσίως.

Η θεωρία του Άλισον έχει καθηλωτικό ενδιαφέρον, τόσο γιατί ένα σενάριο περιφερειακής –ή, ακόμα χειρότερα, παγκόσμιας– σύρραξης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας αποτελεί ένα φρικαλέο, αλλά και θεωρητικά συγκλονιστικό πεδίο ανάλυσης, όσο όμως και λόγω της απλουστευτικότητάς της· πόσο εύκολα θα αποφάσιζε άραγε η Ουάσιγκτον ή το Πεκίνο να ρισκάρει ένα πραγματικό Τέλος της Ιστορίας μέσω ενός αμοιβαίου μπαράζ πυρηνικών βομβαρδισμών, από το οποίο κανείς από τους δύο δεν θα επιβίωνε; Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση των ΗΠΑ και της Κίνας είναι όντως αναπόφευκτη, με τον Σι ωστόσο να φαίνεται πως έχει σαφή στρατηγική σε ό,τι αφορά την αποτύπωσή της εντός του διεθνούς συστήματος, τη στιγμή που ο Τραμπ παλεύει για την πολιτική του επιβίωση, αλλά και την προσωπική του υστεροφημία.

Ο Σι Τζινπίνγκ και η αμφισβήτηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας

Η αυταπόδεικτη σκληρή ισχύς της Κίνας

Δεν υπάρχει πλέον κανείς που μπορεί να αμφισβητήσει αυτό που το Πεκίνο έχει καταστήσει από καιρό προφανές, σε επίπεδο σκληρής ισχύος: η Κίνα πλέον αποτελεί τη δεύτερη ισχυρότερη οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη του κόσμου. Ξεκινώντας από το πρώτο σκέλος, το κινεζικό ΑΕΠ σήμερα αποτιμάται στα 20,6 τρισεκατομμύρια δολάρια, τη στιγμή που το αμερικανικό υπολογίζεται στα 31,8 τρις, που σημαίνει πως η κινεζική οικονομία αντανακλά το 65% της αμερικανικής. Σαφώς, η Κίνα ακόμα υπολείπεται, ωστόσο αν λάβει κανείς υπόψη πως ο αντίστοιχος λόγος πίσω στα 60s υπολογιζόταν μόλις στο 11%, μπορεί να συμπεράνει αυτομάτως τη δυναμική της κινεζικής οικονομίας κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.

Σημαντικότερα, με όρους αγοραστικής ισχύος (Purchasing Power Parity) –με τον συγκεκριμένο ποιοτικό δείκτη να μετρά ατύπως τη δύναμη του εγχώριου καταναλωτή– η κινεζική οικονομία έχει ήδη ξεπεράσει την αμερικανική, καθώς τα αντίστοιχα ΑΕΠ σε όρους ισοδυναμίας αγοραστικής δύναμης προσαρμόζονται στα 41 τρις για την Κίνα και 32 τρις για τις ΗΠΑ. Φυσικά, ο μέσος Αμερικανός εξακολουθεί να αμείβεται τρεις φορές περισσότερο από τον μέσο Κινέζο, ωστόσο το Πεκίνο μπορεί πλέον να σπινάρει το αφήγημα πως το οικονομικό-πολιτικό μοντέλο που εφαρμόζει έχει ήδη δημιουργήσει συνθήκες προσωπικής και κοινωνικής ευημερίας, οι οποίες σε ένα επίπεδο ξεπερνούν τις δυτικές, αμφισβητώντας μαζί και την υπεροχή του αμερικανικού φιλελεύθερου καπιταλισμού.

 Με όρους αγοραστικής ισχύος η κινεζική οικονομία έχει ήδη ξεπεράσει την αμερικανική

 Με όρους αγοραστικής ισχύος η κινεζική οικονομία έχει ήδη ξεπεράσει την αμερικανική

Την ίδια στιγμή, η κινεζική κυβέρνηση έχει προχωρήσει ταχύτατα και σε θεμελιώδεις........

© Athens Voice