Η έννοια της εφηβείας και της ψυχολογίας της είναι σχετικά πρόσφατη. Κάποτε τα παιδιά μεταπηδούσαν κατευθείαν από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή χωρίς την απαραίτητη γέφυρα της εφηβείας. Αυτό που στις μέρες μας ονομάζουμε «παιδική εργασία», το θεωρούσαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα κάτι φυσικό, αφού ήταν αναμενόμενο παιδιά 14, 12, ακόμα και 10 ετών να δουλεύουν στα χωράφια, τα εργοστάσια ή την οικογενειακή επιχείρηση.

Σήμερα, πολύ σωστά, η Πολιτεία παρέχει προστασία στους εφήβους και πολύ σωστά οι κοινωνικοί επιστήμονες τονίζουν τη σημασία της ομαλής μετάβασης από την παιδική ηλικία στην εφηβεία. Ωστόσο συμβαίνει το εξής παράδοξο: συγχωρούμε τα πάντα στους εφήβους, τους αναγνωρίζουμε μόνο δικαιώματα και καθόλου υποχρεώσεις, αντιμετωπίζοντάς τους σαν μικρά παιδιά που δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν όταν παραβιάζουν γραπτούς και άγραφους νόμους.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να εκλαμβάνουμε τη μειωμένη ενσυναίσθηση και την απουσία ηθικών φραγμών ως μέρος της φυσιολογικής εξέλιξης της εφηβείας. Αν σε αυτό προσθέσουμε το γεγονός ότι στην εποχή μας η έλλογη........

© Athens Voice