Για πολλές δεκαετίες, στα χρόνια τόσο πριν όσο και μετά τη μεταπολίτευση, ο διορισμός στο Δημόσιο στην Ελλάδα θεωρείτο όνειρο ζωής, το τζακ-ποτ της επαγγελματικής εξασφάλισης, η αρχή κα το τέλος της εργασιακής αναζήτησης, καθώς προσέφερε stress-free απασχόληση, σίγουρη -αργή, αλλά προβλέψιμη- εξέλιξη, σταθερότητα ενός όχι πολύ υψηλού, αλλά πάντως ικανοποιητικού για τα δεδομένα εκείνων των περιόδων μισθού, καθώς και εγγύηση ισόβιας αποκατάστασης· στοιχεία που υπερτερούσαν με διαφορά των εύπλαστων εργασιακών συνθηκών και των σκληρών αβεβαιοτήτων του ιδιωτικού τομέα και πάνω στα οποία στηρίχτηκε μεθοδικά η ευόδωση των μικροαστικών life plans -σπίτι, γάμος, οικογένεια- ολόκληρων γενεών σε προηγούμενες εποχές.

Από κοινωνικο-ιστορικής άποψης, η θελκτικότητα του δημόσιου έναντι του ιδιωτικού τομέα ρίζωσε πάνω στην ανάγκη αντιμετώπισης -με όσο το δυνατόν ασφαλέστερους όρους και ελεγχόμενες προϋποθέσεις- των δεινών της πολιτικο-οικονομικής αστάθειας και της φτώχειας που ακολούθησαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, στην έλλειψη υποστηρικτικών δομών ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους για την προστασία των ανέργων από την αβεβαιότητα μίας χωρίς δίχτυ ασφαλείας πραγματικότητας, αλλά και στην επίδραση μίας επί μακρόν κυρίαρχης οικογενειακής νοοτροπίας που εξίσωνε τη «σίγουρη δουλειά» στο Δημόσιο με ένα ευκολοδιάβατο μονοπάτι κοινωνικής καταξίωσης, αναγνώρισης, εξέλιξης και ανόδου.

Εξ ου και ο δημόσιος υπάλληλος -ο εκπαιδευτικός, ο εφοριακός, το στέλεχος μιας ΔΕΚΟ- έφτασε να θεωρείται για πολλά χρόνια αξιοσέβαστο και υψηλού κύρους επάγγελμα: Ευυπόληπτος πολίτης, περιζήτητος γαμπρός για τη δημιουργία οικογένειας και αξιόπιστος τραπεζικός πελάτης για τη λήψη στεγαστικού δανείου, με μόνο εχέγγυο τη δια βίου μισθολογική σταθερότητα και τον μποναμά του εφάπαξ.

Αυτή ακριβώς τη «δίψα» της κοινωνίας είδε και εκμεταλλεύτηκε από νωρίς το εγχώριο πολιτικό σύστημα, για να μετατρέψει τους διορισμούς στο Δημόσιο σε........

© Athens Voice