Από την εποχή που πίστευα ότι το θέατρο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μέχρι την εποχή που φεύγω σκυφτή από τα μισά μιας παράστασης, επειδή απλώς δεν αντέχω άλλο, έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Άλλαξα εγώ; Άλλαξε το θέατρο; Άλλαξε η εποχή; Ή μήπως άλλαξαν όλα μαζί;

Αυτά σκεφτόμουν προσπαθώντας να καταλάβω αν έχει ακόμη νόημα να ανεβαίνουν έργα του Τσέχωφ σήμερα. Και κυρίως αν υπάρχει πια για τον θεατή εκείνο το στοιχείο της έκπληξης: κάτι που δεν έχει ξαναδεί, κάτι που δεν έχει ήδη διαβάσει, κάτι που δεν του είναι εκ των προτέρων οικείο.

Επέλεξα να δω την παράσταση ή, για να είμαι ακριβής, αναγκάστηκα να τη δω από τον εξώστη της κεντρικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Πράγμα που στην πράξη σήμαινε ότι έβλεπα περίπου το ένα τέταρτο της σκηνής, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για μια θεατρική εμπειρία. Το εισιτήριο μπορεί να κόστιζε μόλις 10 ευρώ, αλλά και πάλι δεν γίνεται να πωλείται θέση με τόσο περιορισμένη ορατότητα, ακόμη κι αν αυτό είναι  εγγεγραμμένο στην ίδια την αρχιτεκτονική ενός θεάτρου του 1901. Στα θέατρα εκείνης της περιόδου, οι εξώστες, τα θεωρεία και οι πλάγιες θέσεις δεν σχεδιάζονταν με το σημερινό κριτήριο της πλήρους και ισότιμης ορατότητας........

© Athens Voice