Η εκ νέου -προδιαγεγραμμένη- ανάληψη εκτεταμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων της Αμερικανο-ισραηλινής συμμαχίας στο έδαφος του Ιράν, που ουσιαστικά σηματοδοτεί τη συνέχιση ενός πολέμου που ξεκίνησε ανοιχτά (αλλά ποτέ δεν τελείωσε) με τις μεγάλες ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές της 13ης Ιουνίου 2025 εναντίον ιρανικών πυρηνικών και στρατιωτικών υποδομών και, κατόπιν, με τα ισχυρά βομβαρδιστικά πλήγματα της 22ης Ιουνίου των ΗΠΑ σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, προκαλώντας και τα αναμενόμενα αντίποινα εκ μέρους του Ιράν, ανησυχεί εκ των πραγμάτων πολύ σοβαρά ολόκληρο τον πλανήτη και, αναπόφευκτα, δημιουργεί ιδεολογικά «στρατόπεδα» υποστηρικτών της μίας ή της άλλης πλευράς, υπό την επήρεια συρρεόντων θρησκευτικών και πολιτικών παραγόντων.

Άτομα με έντονες προσλαμβάνουσες από τον φιλελεύθερο διεθνισμό, τον νεοσυντηρητισμό και τον Χριστιανικό-Εβραϊκό Σιωνισμό ρέπουν αναφανδόν προς την υποστήριξη του Ισραήλ, ως ενός δημοκρατικού κράτους με εύλογο δικαίωμα αντίδρασης στην ενεργή υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει από ένα καθεστώς εξόχως αυταρχικό, έντονου στρατιωτικού προσανατολισμού και με εμφανείς αποσταθεροποιητικές διαθέσεις. Αντιθέτως, το Ιράν έλκει τους περισσότερους υποστηρικτές από τους χώρους του Πολιτικού Ισλάμ, ως ιδεολογίας που υπηρετεί την αντίσταση στην αμερικανική ηγεμονία, της αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς, που μονόφθαλμα βλέπει το Ιράν ως αντίβαρο σε αυτή την ηγεμονία, καταπίνοντας όμως αμάσητη την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το θεοκρατικό του σύστημα, και του Αντισιωνισμού, που βλέπει το Ισραήλ με εχθρότητα ως ένα δυτικό προγεφύρωμα στη Μέση Ανατολή που πρέπει πάση θυσία να εξολοθρευθεί.

Βέβαια, η υποστήριξη δεν είναι πάντα οριζόντια και ολική, καθώς υπάρχουν πολλοί άλλοι που χωρίς ιδεολογικούς οπαδισμούς και μονοδιάστατες προσκολλήσεις στηρίζουν το δικαίωμα ύπαρξης και επιβίωσης του Ισραήλ, αλλά ασκούν παράλληλα κριτική σε ορισμένες πολιτικές του, αντιτίθενται στην αμερικανική επεκτατική πολιτική, χωρίς όμως ταυτόχρονα να στηρίζουν τις βαρβαρότητες του ιρανικού καθεστώτος, ή είναι γενικώς υπέρμαχοι της ειρήνης και απορρίπτουν συλλήβδην τη συντήρηση μίας πολεμικής κατάστασης και με τις δύο στρατιωτικές λογικές.

Οι περισσότεροι ωστόσο, ασχέτως που (επιλέγουμε να) ανήκουμε, διαβιούμε σε σύγχρονες και ανοιχτές κοινωνίες, στις οποίες δεν θα πρέπει να παραγνωρίζονται η πολλαπλασιαστική ισχύς και οι απεριόριστες δυνατότητες ποδηγέτησης της κοινής γνώμης από πληθώρα άλλων πηγών, που δρουν παράλληλα και εξίσου καθοριστικά με τις ιδεολογικές καταβολές και τις αφετηριακές κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις των ατόμων.

Πρώτα και κύρια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που έχοντας τη δύναμη ελέγχου του περιεχομένου και του τρόπου παρουσίασής του, μπορούν να διαφωτίζουν ή ακόμα και να καθοδηγούν το κοινό προς την υιοθέτηση επιλεγμένων θέσεων και απόψεων· τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, που λόγω της ταχύτητας, της ευρείας διάχυσης, της μαζικότητας και της αμεσότητάς τους, αποτελούν καταλυτικό παράγοντα........

© Athens Voice