Από το 2019 μέχρι σήμερα, ο δημόσιος λόγος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, παρουσιάζει αξιοσημείωτη ομοιομορφία. Υψηλή ένταση, οξύτητα, διαρκής κριτική οποιασδήποτε κυβερνητικής απόφασης, προσωπικές επιθέσεις στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, υπουργών και στελεχών, αναφορές σε δεξιά στροφή, καταγγελίες για υπονόμευση των θεσμών, υποχώρηση του κράτους δικαίου, δημοκρατική εκτροπή, πάσης φύσεως ξεπουλήματα και πολλά άλλα συναφή. Παράλληλα, κάθε κρίση, ατύχημα, διοικητική αστοχία ή κοινωνικό πρόβλημα αποδίδεται προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη και εντάσσεται σε ένα συνολικό αφήγημα αποτυχίας.

Είναι μια στρατηγική που επένδυσε συστηματικά στη δημιουργία αρνητικού συναισθήματος, στο μηδενισμό οποιασδήποτε κυβερνητικής πράξης ή πρωτοβουλίας, σε έναν ολοκληρωτικό αντιπολιτευτικό πόλεμο. Απέδωσε πολιτικά αυτή η στρατηγική; Φαίνεται πως όχι.

Τα εκλογικά αποτελέσματα των διπλών εκλογών του 2023, όχι μόνο δεν κατέγραψαν φθορά της κυβέρνησης, αλλά η διαφορά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας διευρύνθηκε στη δεύτερη κάλπη, με αποτέλεσμα μια αξιοσημείωτη αυτοδυναμία.

Αν η προαναφερθείσα στρατηγική, η οξύτητα και ο καταγγελτικός λόγος λειτουργούσαν ως αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής ανατροπής, η εικόνα θα ήταν διαφορετική. Η πραγματικότητα απέδειξε ότι η συνεχής οξύτητα δεν μεταφράστηκε σε εκλογική μετατόπιση.

Θα περίμενε κανείς ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αν όχι όλα, τουλάχιστον όσα δηλώνουν κόμματα εξουσίας, θα προβληματίζονταν από το αποτέλεσμα, θα ανέλυαν τι συνέβη και θα προέβαιναν στις αναγκαίες μεταβολές της........

© Athens Voice