Οι έρευνες βέβαια είναι πέντε τον παρά, το έχουμε καταλάβει – ό,τι και αν θέλουμε να υποστηρίξουμε, θα βρούμε στο διαδίκτυο ένα σωρό έρευνες, άρθρα, μελέτες και στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι έχουμε δίκιο… Αλλά εδώ ξεκινάω όχι από μια θεωρία, παρά από πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που ξέρω: η μαμά μας ήθελε να πάει στη Σχολή Καλών Τεχνών και να γίνει ζωγράφος, κάτι που δεν κατάφερε γιατί στην δεκαετία του 1950 ο ιδανικός στόχος για τα κορίτσια ήταν να παντρευτούνε μικρά-μικρά και να κάνουν παιδιά. Η μαμά της φίλης μου (και φίλη της μαμάς μας) αντίστοιχα, είχε περάσει στην Αρχιτεκτονική, και δεν πήγε ποτέ επειδή ο μπαμπάς της δεν την άφησε. Παντρεύτηκε κι αυτή στα 19 κι έκανε οικογένεια, οπότε πάει το όνειρο, ήτανε βλέπετε άλλες εντελώς εποχές, τα 50s, δύσκολα έστελνε ένας μπαμπάς την κόρη του για σπουδές. Και οι δύο αυτές γυναίκες, άνω των 80 ετών σήμερα, αναστενάζουν με θλίψη για εκείνες τις σπουδές που δεν έκαναν, για τα όνειρα που είχαν αλλά δεν τα αγγίξανε καν, για τα όσα δεν είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν, καν.

Έχω κι άλλα παραδείγματα, κυρίως γυναικών, που βρέθηκαν με οικογένεια πριν κλείσουν τα 20 χρόνια τους, και αναγκαστικά «δεν έκαναν κάτι άλλο» - κάποιες δούλεψαν στο μαγαζί ή στην επιχείρηση του συζύγου, άλλες βγήκαν στον επαγγελματικό στίβο όταν μεγάλωσαν τα παιδιά τους. Η μέση 80άρα σήμερα, αν την ρωτήσεις για τί πράγμα μετανιώνει, δεν θα σου πει και πολλά γκομενικά (εκτός που δεν τα θυμάται), θα εστιάσει στις σπουδές ή στην καριέρα της: και το ένα και το άλλο, έμειναν στη μέση ή δεν ξεκίνησαν ποτέ, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Συμβαίνει μερικές (λιγότερες) φορές και με τους άντρες αυτό, τους........

© Athens Voice