Σε τέσσερα μαγαζιά μπήκαμε για να ψωνίσουμε μικροπράγματα και δωράκια της τελευταίας στιγμής, στα τρία είχαν την τιμητική τους κλάματα, χαρτομάντιλα και συναδελφικές αγκαλιές. Κάποια «Τζέσικα» - η «Κάρεν» της Gen Z, που μοιάζει να αργεί, αλλά τίποτα δεν αφήνει να πέσει κάτω- είχε φέρθει ελεεινά στην πωλήτρια, ένας «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» είχε κάνει ταραχή στην ουρά για το ταμείο και ένα σιχαμένο πλάσμα είχε αφήσει ένα ακόμα πιο σιχαμένο σουβενίρ στα δοκιμαστήρια.

Ο χώρος –και στα 4 μαγαζιά- μύριζε χλωρίνη και δάκρυα. Σκέψου λίγο: χρονιάρες μέρες ένας εργαζόμενος να κλαίει και μετά να προσπαθεί στον απόλυτο αποσυντονισμό να κάνει τη δουλειά του, επειδή εσύ δεν λες να λύσεις τα άλυτα σου με τη βοήθεια ειδικού ή δεν σε έμαθαν ποτέ τα όρια σου.

Στο καφέ που αποφασίζουμε, λίγο αργότερα, να κεραστούμε ένα γλυκό, πελάτης αφήνει την τσίχλα του στο χέρι του σερβιτόρου..! Πέφτει άγριο κράξιμο (προς τον πελάτη, εννοείται) και ο νεαρός συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του, αλλά είναι προφανές ότι θα προτιμούσε να παρατήσει τον δίσκο και να μας στείλει όλους στον........

© Athens Voice