Üç yıl arayla hayatımın iki temel direğini kaybettim: önce babamı, bu yıl annemi. İnsan bazı kayıpları “ölüm” kelimesiyle tarif edemez; çünkü giden sadece bir beden değil, bir düzen, bir anlam, bir sığınaktır. Benim için yılbaşı; takvimdeki bir tarihten ibaret olmaktan çıktı. Annemle babamın olduğu evde, kalabalık sofralarda, tombala sesleri ve kestane kokusuyla kurulan o sıcak dünya artık yok. Babam gittikten sonra bile annem iki yıl boyunca bu geleneği yaşatmaya çalıştı. Meğer o, sadece bir geceyi değil; bizi ayakta tutan kökleri de taşımış. Bu yıl ise içimde o gücü bulamıyorum. Kolum kanadım kırık gibi.

Ama zamanla şunu fark ettim: İnsan, onu var eden insanları kaybedince eksilmez; doğru........

© Antalya Son Haber