Bazen insanın içinde bir şeyler olur ama adı olmaz. Ne tam bir öfke ne net bir üzüntü ne de tarif edilebilir bir kırgınlık… Sadece bir ağırlık. Göğsün ortasında, boğazında düğümlenen ama kelimeye dönüşemeyen bir şey.

İşte tam da burada başlar “duygularını ifade edememek”.

Çoğu insan bunun bir eksiklik olduğunu düşünür. “Neden anlatamıyorum?”, “Neden bu kadar zor?” diye kendini sorgular. Oysa bu bir yetersizlik değil; çoğu zaman öğrenilmemiş bir dildir. Çünkü duygular da tıpkı konuşmak gibi öğrenilir.

Çocukken “abartıyorsun”, “ağlama”, “takma kafana” gibi cümlelerle büyüyen........

© Anayurt