Merhaba, zaman geçtikçe bazı anıların hatları silikleşir, biçimi garipleşir. O gün kiminle ne konuştuğunuzu, hangi sahnenin önünde saat kaçta beklediğinizi unutursunuz belki; ama ruhunuza sirayet eden o duygu, ilk günkü tazeliğiyle göğsünüzde kalmaya devam eder. Benim için BarışaRock tam olarak böyle bir his.

2007 yılıydı. Henüz 21 yaşımda, üniversite ikinci sınıfın telinde bir gençtim. Malatya’nın sakinliğinden sıyrılıp İstanbul’un o devasa ritmine, sırf BarışaRock için atlamış gitmiştim. Şimdiki aklımla bakınca, Malatya’dan kalkıp bir festival uğruna yollara düşmek kulağa bir parça delice geliyor. Fakat o zamanlar aklıma eseni tereddütsüz yapardım. Bir yere varmak istiyorsam varırdım; hayatı ince ince hesaplamayı, geleceğe dair cetveller çekmeyi henüz öğrenmemiştim. Solcu, muhalif, dünyayı değiştirebileceğine inanan bir üniversite öğrencisiydim. Meydanlardaydım, eylemlerdeydim. İtiraz etmek, başkaldırmak, sesimi alabildiğine yükseltmek hayatımın tam merkezindeydi. Zamanla biraz törpülendim elbette… Belki yaşın getirdiği bir durulma, belki de hayatın o sessiz, amansız presi… BarışaRock işte benim tam da o içimdeki fırtınalı döneme denk düşmüştü.

“Rock müzik Cola şişesine sığmaz.” O yılların ruhunu bundan daha yalın ve güçlü özetleyen başka bir cümle olamaz sanırım. Çünkü mesele hiçbir zaman sadece sahneden yükselen nota ya da gitar sololarından ibaret değildi. Zaten bugün geriye dönüp baktığımda, aklımda kalan şey konserlerin kendisinden ziyade o festival alanının canlı organizması. Bir köşede tiyatro sahneleri, film gösterimleri; diğer yanda derinleşen söyleşiler… Sendikalar, çevre hareketleri, kadın örgütleri, insan hakları savunucuları… Herkes kendi itirazını, kendi rengini o alana taşımıştı. Müzik sesinin hemen yanı başında, dünyayı kurtarmaya çalışan insanların hararetli tartışmalarına denk gelirdiniz. Bir yanda haykırılan sloganlar, az ötede yan yana........

© Anayurt