Bu yazının tohumu, yıllar önce Orson Welles’e atfedilen kısa ama tok bir cümleyle atıldı:

“İnsanların birçoğu nezaket kuralı gereği ağzı doluyken konuşmazlar. Ama kafaları boşken konuşmaktan hiç çekinmezler.”

Bazen tek bir cümle, uzun uzun anlatılan şeylerden daha fazla şey söyler.

İnsanlığın garip bir ilerleme anlayışı var.

Bazı şeyleri çok iyi öğrenirken, bazılarını itinayla unutuyoruz.

Mesela konuşmamayı…

Mesela durmayı…

Mesela düşünmeyi.

Çoğumuz, ağzımız doluyken konuşmamamız gerektiğini biliriz. Bu bir görgü kuralıdır. Öğretilmiştir, ezberlenmiştir, içselleştirilmiştir. Lokma varken susulur. Ayıp olmasın diye. Nezaket gereği.

Ama iş kafaya gelince, orada bir serbest bölge ilan edilmiş gibi davranıyoruz.

Düşünce yarım mı? Olsun.

Bilgi eksik mi? Hiç problem değil.

Bağlam yok mu? Zaten kim arıyor ki…

Konuşuyoruz.

Hem de hiç çekinmeden.

Hiç duraksamadan.

Hiç “bir dakika ya, ben........

© Akdeniz Gerçek