Kış gelir. Ayaz kapıyı çalar.

Bahçedeki ağaçların yaprakları birer birer sararır, dökülür.

Doğa, yeni bir yıla hazırlanırken soyunur. Hafifler. Yenilenmek için cesurca eksilir.

Ama bir tanesi vardır ki bu döngüye kafa tutar:

Çam ağacı.

Hep yeşil. Hep dimdik. Hep aynı.

Yeni yıl yaklaşırken etrafımıza baktığımızda onu alkışlıyoruz.

“Helal olsun ya, hiç pes etmiyor.”

“Sapasağlam duruyor.”

Ama durup bir düşünelim…

Gerçekten güçlü mü, yoksa sadece değişmeyi mi reddediyor?

Çam ağacı biraz da yılbaşına girerken taktığımız maskeye benziyor.

Hep güçlü görünme hâli.

Hep iyiymiş gibi yapma çabası.

Instagram’da yemyeşil, WhatsApp’ta “iyiyim”, ama gece yastığa kafayı koyunca içten içe çöken bir yorgunluk.

Diğer ağaçlar ne yapıyor?

Dökülüyor.

Soyunuyor.

“Ben bu kışı böyle geçiremem” diyor.

Sonra bahar geliyor ve bambaşka bir hâlle geri dönüyorlar.

Çam........

© Akdeniz Gerçek