Bir masada farklı kuşaklar var.

Herkes konuşuyor. Herkes haklı. Herkes yorgun.

Birileri “biz böyle gördük” diyor.

Birileri “artık dünya böyle” diye bastırıyor.

Birileri her şeyi istiyor ama yükünü taşımak istemiyor.

Kimse susmuyor. Kimse dinlemiyor.

İşte tam burada biz varız.

Bizden önce kuşaklar vardı. Daha yavaş, daha ketum.

Kuralları sorgulamaz, hayatı sineye çekerlerdi.

Sevgi göstermekte cimriydiler belki ama sorumluluktan kaçmazlardı.

Bizden sonra gelenler daha hızlı, daha görünür.

Her şeye erişimleri var ama tahammülleri yok.

Hisleri yüksek, dayanıklılıkları düşük.

Biz arada kalmadık. Biz arada tuttuk.

Biz analogda büyüdük. Bekledik. Ulaşamadık.

Canımız sıkıldı, canımız yandı.

Kimse gelip “bunu yaşaman normal” demedi.

Kimse alkışlamadı. Travmalar etiketlenmedi.

Sonra dünya hızlandı. Ekranlar çoğaldı.

Herkes her an bir şey olmak zorunda kaldı.

Ama kendimizi ipotek etmeden...

Bugün herkes çok özgür. Ama kimse sorumlu değil.

Herkes “kendim için yaşıyorum” diyor. Ama yalnızlığa tahammül edemiyor.

Herkes sınır koyduğunu söylüyor. Ama ilk duygusal rüzgârda o sınırlar yıkılıyor.

Özgürlük, canın istediğini yapmak değil, sonucuna katlanmaktır.

Biz ilişkiler yaşadık. Ama hayatımızı kimseye emanet etmedik.

Kimseye “beni tamamla” demedik.

Kimseyi hayatımızın merkezi yapmadık.

Çünkü merkez yapınca, insan bozulur.

Bugün herkes her şeyi anlatıyor.

Her duyguyu, her kırılmayı, her düşünceyi.

Çünkü her şey anlatıldıkça değerlenmez. Bazı şeyler anlatıldıkça ucuzlar.

Biz hâlâ şunu biliyoruz:

Güç sessizlikle büyür.

Olgunluk, açıklama yapma ihtiyacının bitmesiyle başlar.

Bizi “eski” sananlar var. “Çağa ayak uyduramamış” diyenler.

Yeniye açığız ama kör değiliz.

Eskiye saygılıyız ama bağımlı değiliz.

Her şeyden biraz bildiğimiz için hiçbir şeye tapmıyoruz.

Bugün herkes konuşuyor.

Biz hâlâ ne zaman susulacağını biliyoruz.

Herkes bir yere yetişmeye çalışıyor.

Biz hâlâ nerede durulacağını.

Biz X kuşağıyız. Ne kayıp dosyayız ne de güncelleme hatası.

Sessiz, sağlam, ayakta.

Hayat bu kadar hızlanmışken, siz gerçekten bir omurga mı taşıyorsunuz

yoksa sadece ayakta duruyor gibi mi yapıyorsunuz?

© Akdeniz Gerçek