Modern insanın yeryüzündeki trajedisi, Kopernik, Bruno, Galile üçlüsünün, “Dünya’nın Güneş etrafında döndüğünü, tek Güneş sistemi değil, daha fazla Güneş sistemi hatta galaksilerin olduğunu” ortaya atmalarıyla başladı.

Dünyayı Güneş sistemindeki herhangi bir gezegen seviyesine indirmek, kiliseye göre “Göklerdeki Baba’nın hükümranlığına…” saldırıydı.

Şirk ilan ettiği düşünceleri yok etmek üzere, Kopernik’in kitabını yasakladı, Bruno’nun bizzat kendisini yaktı…

Sonra gökbilimci Galileo’nun, “İki Ana Dünya Sistemi Üzerine Diyalog” kitabı yargılandı.

Tövbe ederek kilisenin görüşlerine boyun eğdi, ölümden kurtulunca Dünya’nın Güneş etrafında “ben dönmüyor desem de dönüyor” diye fısıldadı…

Güneş Merkezli Evren Sistemi, Dünya’yı alelâdeleştirince, insanın mahlûklar arasında alelade mahlûk olduğu görüşleri zuhur etmeye başladı.

Büyük kırılma, insanın semavatla bağının koparılmasıydı.

İnkâr edilen, insan hakikatin kurucusu değil, ona yaklaşmaya çalışan kuldur. Hüküm insan ürünü olamazdı; zira hakikat yukarıdaydı, insan aşağıda…

Modern akıl, kutsal ölçüleri, ilahî metinleri tarih çitiyle çevirdi.

Gelişmelerden etkilenen Müslüman aydınlar, hukuku ilâhî hakikatin tecellisi olmaktan çıkartınca, İslam’ın yüzyılların birikimiyle oluşturduğu büyük gelenek sorgulanmaya........

© Akasyam