Kovulmuş şeytanın şerrinden Allah’a sığınarak okumaya başlayalım ayetleri. Rabbimizin kelamını bir taraftan okuyalım diğer taraftan da anlamaya, kavramaya ve yaşamaya çalışalım. Sessizce, sakince, diz çökerek kulak verelim. Bağışlayan O, Rahmeti ile yargılayacak, Cenneti ile mükafatlandıracak olan O. O’ndan istiyoruz, O’na yalvarıyoruz, O’nun azabından yine O’nun rahmetine ve mağfiretine sığınıyoruz.

Muhteşem bir sure ile karşı karşıya olduğumuzu söyleyebilirim. Bu surede vurgulanan konuları pür dikkat dinliyor, öncesine de sonrasına da ilavelerde bulunmaktan haya ediyoruz. Çevreden devşirdiğimiz düşünceler ile ayetleri şekillendirmeye kalkışmıyoruz. Ne dediyse o, neyi vurguladıysa baş göz üstüne, benim bundan başka söyleyecek bir sözüm, ileri sürecek bir fikrim, bağlanacak bir kuralım yok, diyoruz. Her bir emre teslim olmaktan, her bir yasağa harfi harfine uymaktan başka bir çıkar yolumuz yok.

Okuduğumuz her ayetin karşısında Hz. İbrahim (a.s.)’in; “Ben Müslümanların ilkiyim.” (En’am/163) dediği gibi diyeceğiz, Hz. Musa (a.s.)’nın; “Ben mü’minlerin ilkiyim.” (A’raf/143) sözünü de dillendireceğiz. Rabbimizin dile getirdiği her bir emir, her bir nehiy karşısında “İşittik ve itaat ettik.” (Bakara/286) diyenlerden olacağız.

Hesabımıza gelmeyen, yaşantımıza uymayan, örf ve adetlerimizle çelişen, kural ve kanunlarımız ile zıtlık gösteren işler hususunda Yahudiler gibi; “İşittik ve karşı geldik.” (Bakara/93) demekten imtina edeceğiz. Yahudileşmeyeceğiz, yahudileşme........

© Akasyam