Ankara’da insanların yoğun olduğu yerlerde bazen durup etrafı izliyorum…

Koskoca şehirde gülen insan sayısı neredeyse yok denecek kadar az. Herkesin yüzü asık, herkes gergin, herkes öfkeli. İnsanlar yanlışlıkla birbirine dokunsa tartışma çıkmaya hazır bir ruh haliyle dolaşıyor. Trafikte korna sesleri, toplu taşımada sert bakışlar, sokakta tahammülsüzlük. Toplum adeta sinir uçları açık şekilde yaşıyor.

Bunun elbette psikolojik, ekonomik ve sosyolojik birçok bilimsel açıklaması vardır. Ama vatandaşın gözünden bakınca görünen tablo çok net; İnsanlar artık yaşamıyor, sadece ayakta kalmaya çalışıyor.

Ekonomik alım gücünün düşmesi insanları tüketti. İnsan çalışıyor ama geçinemiyor. Gençler gelecek kaygısı taşıyor, orta yaşlı insanlar geçim derdinde, emekliler ise “Acaba ikinci bir iş bulabilir miyim?” düşüncesiyle yaşıyor. İnsanların omzundaki yük her geçen gün ağırlaşıyor.

Eskiden insan ilişkilerinde samimiyet, vefa, dostluk vardı. Şimdi ise ilişkilerin çoğu çıkar........

© Akasyam