İnsan, bir noktadan sonra kendini ifade etmekten vazgeçmez; yalnızca karşısında ifade etmeye değer bir muhatap bulamadığını fark eder.

Bu, küsmek değildir.

Bu, konuşmanın anlamsızlaştığı bir eşiktir. Çünkü her söz, duyulmadığı yerde biraz daha ölür.

Zamanla şunu öğreniyor insan: Her bağlam, hakikati taşıyacak kadar güçlü değildir. Bazı zeminler düşünceyi yükseltmez, ezer. Bu yüzden derinlik, çoğu zaman suskunlukla karıştırılır. Oysa suskunluk bir eksiklik değil; artık açıklamaktan yorulmuş bir bilincin geri çekilmesidir.

Kalabalıkların en yorucu yanı, anlamamak........

© Akasyam