Türkiye’de son yıllarda mizah, stand-up’a kaydı. Bir zamanların yüz binlerce satan mizah dergileri ardı ardına kapanıyor ya da zor günler geçiriyor. Bunun bence birkaç sebebi var. Mizah özellikle de politik mizah, artık sosyal medyadaki kısa görüntüler (editler) üzerinden yapılıyor, muhalif mizah dergileri, mevcut baskı ortamı yüzünden siyasi pozisyon almakta zorlanıyor ve cesaret edip alanlar davalarla, cezalarla karşı karşıya kalıyor. Ayrıca genel olarak basılı dergi-gazete okuma alışkanlığı da iyice zayıflamış durumda.

Bir yandan bir olgu olarak stand-up Türkiye’de deyim yerindeyse “tuttu”. Bir şeyler anlatan insanları dinlemek, birileriyle (ya da bizimle) dalga geçildiğini görmek, genel olarak alıcı buluyor. İzlemesi zahmetsiz, açıyorsunuz YouTube’u, zevkinize göre bir stand-up icracısı buluyor ve onun gösterilerinden kesitleri ya da tümünü izliyorsunuz.

Ancak burada da işin içine bir şekilde siyaset giriyor. En yetenekli stand-up icracısı, milyonlarca takipçisi olan Cem Yılmaz uzun süredir “siyasete girmediği” için bilhassa muhalif kesimlerce eleştiriliyor. Cem Yılmaz bu açığı sosyal medya paylaşımlarında zaman zaman kapatmaya çalışsa da ya da gösterilerinde ufak dokundurmalar yapsa da bunlar, bahsettiğimiz çevreyi “kesmiyor” ve bu yaptıkları bile Yılmaz’ın başına dert açabiliyor. (Son gösterisindeki bazı cinsiyetçi esprileri ayrı bir tartışma konusu.)

Dolayısıyla AKP dönemi için........

© Agos