ABD’nin Suriye’de ani biçimde yön değiştirmesinden sonra tarihin ve siyasetin en bilindik ifadelerinden biri bu sefer Kürtler muhatap alınarak bir kere daha dillendirildi: “Emperyaliste güven olmaz.” Doğru, emperyaliste güven olmaz olmamasına da yüzyıllardır yan yana yaşadığına güvenebiliyor musun, asıl soru bu. Bir yerde emperyalist olarak adlandırılan ve dışarıdan gelen aktörlerin etkisini belirleyen en önemli etkenlerden biri o bölgenin yerli halklarının arasındaki ilişkilerdir, karşılıklı konumlanışları, birbirleri hakkındaki algı ve duygularıdır. Yani, komşuna güvenebilsen belki emperyaliste güvenmene gerek kalmayacak zaten ama tabii o iş, komşuya da bağlı. Dolayısıyla, mesele sadece “emperyaliste güvenmekle” sınırlı bir mesele değildir. Başka bir husus şu ki bizdeki yaygın anlayışın tersine emperyalistin emperyalist olabilmesi için mutlaka denizler ötesinden gelmesine gerek yok. Emperyalizm, bir zihniyet, bir politika ve bir güç meselesi. Bunun kaynağı size yakın da olabilir uzak da -ki bugün artık “uzaklar” ne kadar uzak tartışılır.

Dediğim gibi mesele, çok yönlü ve çok değişkenli. Temel bir ilkeyi belirtmekle başlanabilir: Bir hareketin kendi bölgesindeki hedeflerine ulaşmak için başka ülkelerden yardım veya destek alması kendi başına gayrimeşru değildir. (Söz konusu hedeflerin ve hareketin ideolojisinin doğruluğu-yanlışlığı, iyiliği-kötülüğü, gerçekçi olup olmadığı ayrı tartışma konularıdır.) Kaldı ki, tarihteki fiili norm da budur, yani tarihteki birçok hareket bölgesindeki amaçları için doğrudan ve dolaylı dış destek aramış ve almıştır. Örneğin,........

© Agos