Geçtiğimiz hafta Agos’ta İşhan Erdinç’in azınlık okullarına öğrenci kısıtlamasıyla ilgili haberini görmüşsünüzdür. Özetlemek gerekirse, 2012 yılında çıkarılan bir yönetmelikle yabancı uyruklu öğrencilerin özel okullarda asil değil ama misafir öğrenci statüsünde eğitim görmelerine müsaade edilmişti. Bu öğrencilere diploma değil aldıkları notları gösteren bir belge verilebiliyordu. Bu düzenlemeye istinaden de Ermenistan veya Suriye uyruklu Ermeni çocukları Türkiye’deki Ermeni okullarında derslere girebiliyorlardı. Aslında bu düzenlemenin kendisi yetersiz, mağduriyetlere yol açan bir düzenlemeydi zira dediğimiz gibi öğrenciler diploma alamıyorlardı. Aynı öğrencilere devlet okullarına devam etmeleri halinde diploma verilirken Ermeni okullarına devamla diploma hakkı kazanamamaları hem bir eğitim hakkı ihlali hem de bir çelişkiydi. Kaldı ki, devlet okullarının Ermenistan’dan veya Suriye’den (veya ileride ortaya çıkabilecek farklı bir durumla farklı bir ülkeden) gelen Ermeni öğrencilere kendi anadillerinde eğitim verme imkânı haliyle yoktu, hâlâ da yok. Dolayısıyla, bu çocukların Ermeni okullarında resmen okuyup, resmi diploma almaları akla ve vicdana en uygun çözümdü.

Gelgelelim, bu yönde bir iyileştirme beklenirken var olandan da geriye gidilerek bu çocukların misafir öğrenci statüsü de ellerinden alınıyor ve Ermeni okullarına devam olanakları ortadan kaldırılarak devlet okullarına devamları mecburi kılınıyor. (Bu, yalnız Ermeni okulları için geçerli bir düzenleme olmayacak muhtemelen. Rum ve Yahudi okulları da dahil olacak.)

Şimdi elimizdeki soru şu: bir devlet neden böyle bir düzenlemeye ihtiyaç duyar; neden bu çocukların aynı dili konuşan akranlarıyla birlikte eğitim almasını engellemek ister?

Bu soruyu cevaplamak için kısa bir arka plan bilgisi........

© Agos