Önce öfkelendim. Vurulana kızdım. Vuran en olağan şeyi yapmıştı.

"Belliydi," dedim.

Sonra utandım.

Mamam gibi konuşmaktan utandım.

Vapurda ‘’Bana mama deme” denilen çocuklardık. Kulağa daha tanıdık gelecek isimler konulmuştu bize.

Utancım kendimeydi. Mamamdan utandım. Televizyonda her gördüğünde mamam, "Bi kötülük yapacaklar bu adama," derdi.

"Olmaz artık," derdim. "Olmaz artık, hangi devirdeyiz?"

Oldu. Bütün kötümserler haklı çıktı. Sanki işin normali buymuş gibi, sanki zaten olması gereken buymuş gibi. Zaten hep belliymiş gibi.

Babam bizim için "kılıç artığı" derdi. Artık öldürmeye değmeyeceği için öldürülmeyenlerin soyundan geliyorduk ve öldürülmeye değer birisi çıkınca belki de öldürülecekti. Belliydi...

Buranın bizi öldürmek isteyenlerin ülkesi olmadığına inanmak istemiştik. Günahlarımızın kefaretini ödeyen, çarmıhtaki bir İsa gibi bizim haklı olduğumuzu göstermişti Hrant Dink.........

© Agos