2006 yılı Şubat ayının 20’inci günü olmalı, Şişli Adliyesi’ndeki işlerim bitince Hrant’ı aradım. Yakınlarda olduğumu öğrenince, keyifli ve heyecanlı bir sesle “Bir şey yemeden gel, birlikte yeriz öğle yemeğini, gel bak sana neler anlatacağım, mutlaka gel” dedi.

Buluştuk, “Vağarşag’ın yerine gidelim” dedi ve yine önüme düştü, acelesi vardı sanki. Zaten adımlarına hiçbir zaman yetişemezdim, bu kez bir de bir an önce anlatmak için sabırsızlanıyordu, kıpır kıpırdı, yerinde duramıyordu, arkasından yürüdüm demeyeceğim, yetişmek için koşuşturdum. Yine Şanthi’ye gittik, bir şeyler söyledi az yedik ama çok konuştuk, daha doğrusu o daha çok konuştu ben daha çok dinledim.

Heyecanlıydı. Akdeniz Üniversitesi’ndeki paneli, katılımcılarını, kurulan tuzağı ve tuzağı nasıl boşa çıkardığını anlattı. Uzun süreden beri ilk defa onu bu kadar keyifli görüyordum.

Anlattıkları önce beni çok öfkelendirse de panelin sonlarına doğru yaşananlar, kurulan tuzağı boşa çıkarıp katılımcıların öfkesini kumpası kuranlara dönüştürmesi beni de neşelendirmiş, onun coşkusuna katılmış hatta ara ara küçük kahkahalar atmıştım.

O gün biz, neşeyle, coşkuyla, umutla yemek yer, keyifli sohbetimize devam ederken aynı anda, tam da o günlerde Hrant’ı öldürmek için ciddi planlar yapıldığından, devletin güvenlik güçlerinin kendi aralarında cinayet planının ayrıntılarını konuşup tartıştıklarından, kurulan tuzaklardan habersizdik.

Mesela bu buluşmamızdan tam beş gün önce Trabzon’da muhbir Erhan Tuncel’in polislere, Yasin Hayal’in İstanbul’da ses getirecek bir eylem planladığını ve Hrant Dink’i ne pahasına olursa olsun öldüreceğini söylediğini bilmiyorduk.

Sonradan öğrendiğimize göre, Erhan Tuncel 9. Haber Bilgi Raporunda Yasin Hayal’in Dink’i her ne pahasına olursa olsun öldüreceği bilgisi yanında, öldürme planındaki ayrıntıları da anlatmış. Takip edildiğini düşündüğü için polisleri........

© Agos