Mahallede her şey bir önceki gün gibiydi. Bakkal Arif dükkanının önünü süpürüyor, kapı önüne ürünlerini dizerek güne hazırlanıyordu. Hafif yağmurlu bir gündü. Islanmış toprak ile fırından taşan taze ekmek kokusu adeta yarış halinde havaya yayılıyordu. Kahvaltı için ekmeklerini alanlar hızla evlerine doğru yürürken, manav Hüseyin halden getirdiği meyveleri parlatıp tezgaha yerleştirme telaşındaydı. Acelesiz sabahın ritmi sokağın başından hızla dönen kapalı kasa bir araçla bozuldu. Dikkatler araca çevrildi. Herkes ne olduğunu çözmeye çalışırken ellerinde fileler, tasmalar ve uyuşturucu üfleyen sopalarla inen üniformalı görevliler kaldırımdaki ağacın altında berber Ali’nin getirdiği pilavı yiyen köpeğin boynuna ipi geçirip kasaya attılar hızla uzaklaştılar. Beş altı kişi arabanın arkasından koştu ama o kadar hızla yol aldı ki yetişemediler. Araç geldiği gibi hızla gözden kayboldu. Altı yıldır tüm mahallenin yemeğini, suyunu, aşısını ortaklaşa dert edindiği köpek bir anda yok oldu. Gençler toplandılar, çevredeki tüm barınaklara gittiler. Bulamadılar. Kapları iki hafta daha ağacın altında kaldı. Bir sabah kaldırımı süpüren temizlik görevlisi çöple birlikte onları konteynıra gönderdi.

Mahalle sakinlerinin akıllarında şu soru var şimdi. Altı yıldır onlarla aynı yaşamı paylaşan, hiç kimseye zararı dokunmamış köpekleri bu kentte neden istenmedi?

Dünya Sadece İnsana mı Ait?

İki yıldır sorguluyoruz hiç vazgeçmeden.

Toplanan köpekler nereye götürülüyor?

Hayvanların akibeti hakkında bilgi almak isteyenler nereye başvursun?

Toplanan köpeklerin veteriner kontrolları yapılıyor mu?

Yeterli beslenmeleri sağlanıyor mu?

Kısırlaştırılacaklar mı?

Sonrasında bakımları yapılacak mı?

Artık sormuyoruz çoğu yerde cevapları biliyoruz. İnsanların onları evcilleştirerek oluşturdukları birliktelikleri sonlandırıldı. Ortak yaşam alanlarından çekildiler. Üç milyondan fazla canlının........

© 9 Eylül Gazetesi