En güzel günlerimi, bırakınız interneti ve sosyal medyayı, telefon, televizyon ve elektriğin bile olmadığı, ilçeye araçla gitmenin lüks olduğu, üç saat mesafedeki yaylaya eşeklerle günde en fazla bir kere gidilip gelinebildiği zamanlarda, Güney Toroslar’ın tepelerinde bir vadiye kurulu Dere Köy’deki çocukluğumda yaşadım. Lapa lapa kar yağarken, el fenerinin kör ışığında ailecek oturmaya gidilen komşularda termiye*, geyecek* ve çakıl armudu* turşusu, kuru üzüm, leblebi, ayçiçeği veya kabak çekirdeği, keçi boynuzu, ceviz ile varsa şalgam ikram edilirdi. Gaz lambası ışığında, çıtır çıtır ardıç ve meşe odunu yanan sobaların üstündeki ibriklerin ülüklerinden* sızan damlalar tıss, cızz sesleriyle buharlaşırken, çiçeklerimizin* döktüğü metellerin* hayal dünyasında uçar, yer minderlerinde uyur kalırdık.

Köyde herkes fakirdi. Öğün zamanları herkes aynı şeyleri, aynı şekilde, yer sofrasına kurulan sinideki tek tabaktan dıkımla* ya da tahta kaşıklarla yerdi. Sabahları çay, kavrulmuş susam tahini, tüm yağı alınmış keş*, yufka, bazen de bal. Öğlenleri mevsime göre kanevezli*, karamıklı*, kabaklı, gumpirli* ya da çıkla* bulgur pilavı yanında ayran ya da hoşaf, akşamları ise yahnili yemekler.

Yemeğe isteksizlik de obezlik de yoktu. Herkes aynı zamanda, hızda ve âdil olarak sofradakini bölüşerek yerdi. Zengin sayılan, durumu biraz halliceler gösteriş yapamazlar, ya gizli gizli yerler ya da yediklerinden herkese ikram ederlerdi.

Dedikodular, anlaşmazlıklar, kırgınlıklar, küskünlükler olurdu ama bayramlarda küsler mutlaka barışır, kaderdaşlıkta buluşulurdu. Herkes yardımlaşır, eşeğini, bahçesini, sütünü komşusuna ödünç verirdi. Ortak değer ve ilkelere uymayanlar ayıplanırdı.

İlkokul beşinci sınıfta, köyün en zeki çocuklarından biri diye beni parasız yatılı ortaokul imtihanı için ilçeye götürdüler. İlçeden çocuklarla bir masanın etrafına oturtuldum. Yamalı pantolonum, lastik ayakkabılarım ve giymekten eskimiş işliğimle* çok yaban hissetmiştim. Elimize kâğıt, kalem ve on soru tutuşturdular. Cevabını hiç bilmediğim sorulardan sadece üç........

© 9 Eylül Gazetesi