Dehşet verici bir dönemden geçiyoruz. Gün boyu çeşitli platformlardan, sosyal medyadan, ajanslardan ve farklı kaynaklardan aktarılan bilgi, fotoğraf ve videolarla Türkiye’de ve dünyada yaşanan gelişmeleri izliyor; bunları yorumlayarak ya da olduğu gibi okurlarımıza ulaştırmaya çalışıyoruz. Bunun ne kadar yıpratıcı ve yorucu bir iş olduğunu, bu işi bizzat yaşayanlar iyi bilir.

Ancak son zamanlarda insanı insanlığından utandıran, tanık olunduğunda iç dünyanızda fırtınalar koparan olayların boyutu, sıradan insanların hayatını cehenneme çevirecek bir ağırlığa ulaştı.

Uzun yıllardır sayısız kötülüğe tanıklık ettik. Ama insanoğlu, her şeyde olduğu gibi kötülüğe de doyumsuz sanki.

Geçtiğimiz hafta bir yazı yazmaya niyetlenmiştim. Takip ettiğimiz ajanslardan birinin sol taraftan akan “en çok okunan haberler” bölümüne baktım. Üst üste yığılmış vahşi cinayet haberleri vardı.

Bu yazıyı da geç saatte kaleme alıyorum. 1 Mayıs günü yine haberlerle baş başaydık. Gün boyunca 1 Mayıs kutlamalarına odaklandığım için bazı haberleri görmemiştim. Ta ki akşam bir bardak çay koyup televizyonun karşısına geçene kadar…

İnsan demekten utanç duyacağım iki varlık, İzmir’de perişan hâlde, aç susuz, evsiz barksız bir ihtiyara işkence ediyordu. Yanına gidip yüzünün tam ortasına bütün insafsızlığıyla bir tekme attılar. Gülüştüler, eğlendiler. Bu ne........

© 12punto