Merhabalar,

Fikri hür, vicdanı hür, güzel insanlar.

Sanatın aynasından bakmaya devam…

Sanatın aynasından bugün bize görünen,

Kardeşlik,

Kimin kardeşliği?

Tabi ki yaratıcı imgelemin kardeşliği.

Yani bilimin ve sanatın kardeşliği,

İnsan denilen varlığa, ölümsüz olduğuna inanılan tanrılara karşı meydan okuma cesareti veren gücün kardeşliği.

Meydan okuma deyip geçmeyin derim.

Meydan okumak,

Bizi hayrete düşüren evrenin varlığı karşısında ki acizliğimizden sıyrılıp onu kendinde kendisi yapan varoluş yasalarını anlamaya yönlendiren, anladıkça ve çözümledikçe bizi bulmacasının derinliklerine çeken, bermuda şeytan üçgeni gibi gizemli sır kapılarının sisinde oyalayan ama ölümsüzlük adasını arayan Gılgamış’ın kararlığından ve cesaretinden veya engizisyon karanlığına yenik düşmeyerek yakılarak öldürülen ama ben varsam karanlık yoktur diyebilen Giordano Bruno’nun meydan okumasından bahsediyorum.

Çünkü meydan okumak anlamaya çalışarak başlar ve belirsizmiş gibi görünen şeyleri önce kendinde şey sonra da bütünselliğinde ve bütünselliğinde ki nesnelliğinde konumlandırma, birliğe ve bütünlüğe getirme arzusuyla yani merakla ve merak edileni bağlamında kavrama güdüsünde; gözlem ve deneyin gücüyle devindirerek onun yeniden imgelenmesini, beraberinde ise yaratıcı imgelemin rahminde kendini doğurmasıyla devam ettirir.

Yani insanın tüm yaratıcı edimleri, ilhamını, insanı, başlangıçtan beri hayrete düşüren evrenin varoluşundan alır. Sadece bakınca kendine hayran eden ama aklın penceresinden bakınca insanın kendisininde onun bir parçası olduğunu sezdiren........

© 12punto