Yoksulluğu, sefaleti, hukuksuzluğu, kaybolan adaleti görmeyen bir din olabilir mi? Vicdanı sınamıyor mu din? Haksızlık karşısında dilini lal, gözlerini kör, vicdanını sağır eden insanı sınava çekmiyor mu Tanrı? Böyle değil elbette. O hâlde din adına yaşadığımız bu kayıtsız, umursamaz inanç zihniyetini nasıl açıklayacağız?

Bilindiği üzere din adına örgütlenen pek çok dernek, vakıf ve cemaat var. Bir araya geliyorlar çünkü belirli amaçları, gayeleri, dertleri olmalı. Yoksa bir araya gelmenin anlamlı bir sebebi olmaz. Sorun tam burada başlıyor işte. Sözünü ettiğimiz bu örgütlenmelerin neredeyse tamamı yaşanan fakirliği görmüyor, önemsemiyor, dert ve din hanesine yazmıyor bunu. Emekli maaşı ile kiraların bile ödenemeyeceğini ve dolayısıyla emeklilerin sokağa terk edildiğini dile getirmiyorlar mesela. Emekli maaşının bir tık üzerindeki asgari ücretin de bir sefalet ücreti olduğunu, böylesi bir kazancın insan onuru ve haysiyetiyle bağdaşmadığını haykırmıyorlar. “Bu ücretler ile en başta temel haklardan biri olan barınma hakkı ihlal ediliyor, bunun dinde de imanda da yeri yoktur.” demiyorlar. Barınmanın yanına hâliyle beslenme, sağlık, eğitim gibi yine temel hakların da tehdit altında olduğunu o şatafatlı kürsülerden açıklamıyorlar. Hâliyle bize diyorlar ki “Din için bunlar sorun değil,........

© 12punto