Henüz çocuk yüzlüydüler.

Çünkü liseliydiler. Topluca cepheye gittiler. Lise öğrencilerini gören Yüzbaşı “Yavrum siz kimsiniz, niye geldiniz?” diye sorduğunda öğrenciler “Vatan için ölmeye geldik” dediler.

Ve bu gençlerin hepsi şehit oldu, vatan için öldüler.

Sonuç; 57 bin şehit,

21 bini hastalıktan ölüm. 164 bin yaralı ve hasta. 10 bin kayıp.

Çanakkale Savaşından bahsediyoruz elbette.

Savaş bitmişti.

Askerler Metristepe’de oturdular, yaralarını sardılar. Bir ateş yaktılar, mevzilerde savaşın yorgunluğunu attılar. Şehitler için bir tören düzenlendi. Şehitlerin mezarına Türk bayrağı dikildi. 4.Tümen Komutanı Yarbay Mehmet Nazım Bey sağ kalan askerlere bir konuşma yaptı;

“Vatanı kurtaracağız! Yemin ediyoruz!” dedi. Ve dediği gibi vatanı kurtarıldı. Ama kendisi, şehit olmuştu;

Sonuç; 776 şehit,

3500’den fazla yaralı, esir ve kayıp.

I ve II.İnönü Savaşından bahsediyoruz elbette.

Düşman Polatlı tren istasyonuna kadar gelmişti.

Ankara’da panik başladı. Top sesleri şehirden duyuluyordu. Eli silah tutan bütün gençler cepheye koştular. Cepheye koşanları gören Ankara Lisesi öğrencisi Hıfzı, merakla okul müdürüne “Ne var? Ne oluyor!” diye sorunca okul müdürü durumu anlattı. Ancak yine de konuyu tam anlamayan öğrenciye konuyu müdür tek cümleyle özetledi;

-“Oğlum bu iş olmazsa hepimiz asılırız!”

Müdür haklıydı. Öyle bir savaştı ki, kazanamazlarsa Ankara’da herkes asılacaktı. Ve Ankara ateşe verilip yakılacaktı. Çünkü Ankara bir ihtilalin, bir devrimin........

© 12punto