İnandığım şey; işin ya da bir başkasının sizi seçmesi değil, sizin farklı alternatifler arasından en çok istediğiniz, içinize en çok sinen işi, şirketi, sektörü hatta ülkeyi seçmeniz.

Bunlar zor ve büyük kararlar. İş ve şirket seçme şansınız olsa karar tabanınız ne olurdu? Seçeceğiniz işi hangi kriterlere göre seçerdiniz? Hatta en önemlisinden başlayıp daha az önemlilere doğru diz desem, listenizin en tepesinde ne olurdu?

Bu yaşta bile beni zorlayan sorular bunlar. Ama bu soruları cevaplamazsak, sevmediğimiz işlerde, sevmediğimiz insanlarla, sevmediğimiz kararları verirken kendimizi bulma ihtimalimiz çok yüksek. Sadece bir iş ilanı görüp ya da bir arkadaşınızın, “Şöyle birini arıyorlar, düşünür müsün?” sorusuna “Evet” diyecek kadar kolay olmamalı.

İş ilanlarına bakmadan önce kendimize şu soruları sormalıyız:

Ben ne istiyorum? Hangi işte faydalı olmak istiyorum? Nasıl bir ortamda, nasıl bir üretim yapmak istiyorum? Çalıştığım yerde insanların davranışları ve değerleri nasıl olmalı? Kurum kültürü varsa neleri kapsamalı, neleri dışarıda bırakmalı? İş arkadaşlarım ve patronum nasıl olmalı?

Hatta bu soruların cevaplarını yazmak lazım.

Bazı işler yaptım; işi bırakıp eve gitmek istemedim. Tatildeyken tatilin bitmesini ve işime dönmeyi sabırsızlıkla bekledim. Kumda uzanırken telefonum çalmayınca huzursuz oldum. “Acaba neleri kaçırıyorum?” diye düşündüm.

Bir seyahatten dönüp valizimi açmadan havaalanında uçak değiştirip, aynı gömlek ve çamaşırlarla başka bir ülkeye uçmaktan hiç şikâyet etmedim. “Keşke bu iş biraz daha uzasa. Daha da içine girsem.” dedim.

Oldu bunlar.

En verimli, en canlı, en üretken; üretmekten ve heyecandan uyuyamadığım dönemlerdi. İşte doğru işte ve doğru insanlarla bunlar yaşanıyor.

Ama tam tersini de yaşadım.

Toplantılar bitsin diye içimden bahaneler uydurdum

İşi idare ederek, mesai doldurarak, maaş gününü ve tatili bekleyerek çalıştığım dönemler de oldu. Bazen işin kendisi içime sinmedi. Bazen birlikte........

© 10 Haber