Her şey bir akşam, Tataristan’ın başkenti Kazan’da başladı. 28 Yaşındaki Nikita, arkadaşlarıyla takıldığı o akşam, diğerleri bilgisayarda oyun oynarken düşüncelere daldı. Nikita, üşengeç biriydi.

Oyun oynamaya da, markette alışveriş yapmaya da üşenirdi. Birdenbire Kudüs’e yürüme fikri düşmüştü aklına.

Oysa yürümeyi de sevmezdi. Doğada açıkta yatmayı da. Macerayı veya sosyal mecrada paylaşım yapmayı da… Dindar da değildi hiç. Hatta hiçbir inancı olmadığı söylenebilirdi.

Ben gidiyorum dedi, birden. Dönüp baktılar. Ne diyordu bu? Nereye dedi biri? Kudüs’e dedi, markete gider gibi doğallıkla.

Ne alaka dedi bir başkası. Nedensiz, sadece yürüyeceğim dedi. Çıktı. Yol için küçük bir çanta hazırlamak için eve gitti. Ailesine söyledi, şaşırdılar. Gitme dediler. Ama kafasına koymuştu. Yürüyecekti…

Satın aldığı üç beş ucuz eşyayla yola koyuldu. 6 ay boyunca, günde yaklaşık 30 km yürüdü.

Tek kişilik çadırında yattı. İlk on gün hiç uyuyamadı.

Yürümekten ayakları su topladı. Yılmadı. Rusya’dan Gürcistan’a geçti,........

© 10 Haber