Bazı olaylar yalnızca gündemi değiştirmez; insanların birbirine bakışını da değiştirir.

Son günlerde “Ahbap Derneği” hakkında kamuoyuna yansıyan gelişmelerin de tam olarak böyle bir etki yarattığını düşünüyorum. Konu ile ilgili hukuki süreç devam ediyor ve nihai değerlendirmeyi elbette bağımsız yargı yapacak. O sürecin sonucunu beklemenin hepimizin ortak sorumluluğu olduğuna inananlardanım.

Ancak biliyoruz ki bazen bir olayın toplumsal etkisi, mahkeme kararından çok daha önce ortaya çıkıyor. Konu haber başlıklarında değil, insanların zihnine yerleşen o sessiz sorularda şekilleniyor.

“Artık kime güveneceğiz?”

Beni düşündüren de tam olarak bu.

Aslında bu ülkede insanlar yardım etmekten hiç vazgeçmedi. Vazgeçen yardım etme isteğimiz değil; güven duygumuz oldu.

Biz, imece kültürüyle büyüyen bir toplumuz.

İmece; kimsenin “bana ne?” demediği, herkesin gücü kadar omuz verdiği kadim bir dayanışma biçimi bizim için.

Birinin yükü ağırlaştığında diğerlerinin sessizce el uzatması… Karşılık beklemeden paylaşmak imecenin özü.

Deprem olur, sel olur, yangın olur; milyonlarca insan birbirini hiç tanımadan aynı acının etrafında kenetlenir, destek verir.

Bugün ise yardım etme refleksimiz hâlâ ayakta. Ama ne yazık ki güven duygumuz aynı güçte değil.

Pazarlama ve iletişim dünyasında yıllardır değişmeyen bir gerçek vardır: Bir markanın en büyük sermayesi bütçesi değil, oluşturduğu güvendir.

© 10 Haber