Onca kaybın ortasında, taşa tutunmuş küçük bir bitki çıkıyor karşımıza.

Ödemiş’te keşfedilen endemik “İzmir göbek otu”, sertliğin içine bırakılmış bir cümle gibi duruyor.

“Yaşam bazen yalnızca bir çatlağın içinden sızan ısrarlı bir var olma hâlidir.”

Bitki taşı yerinden etmiyor.

Sadece onunla birlikte olmayı öğrenmiş.

Çatlağı yurt edinmiş.

Bakış, onun merkezindeki küçük boşlukta uzun süre takılı kalıyor.

Önce fark etmeden bakılıyor, sonra duruluyor.

Yağmur damlarının orada nasıl toplandığı, gölgenin nasıl yerleştiği, ışığın nasıl yavaşladığı izleniyor.

Sanki zaman o çukurda biraz dinleniyor.

İnsan ister istemez kendine dönüyor. İçindeki boşluklara. Eksik olanı ne kadar çabuk kapatmaya, susturmaya, örtmeye çalıştığına.

Sessizlikle aramız açılmış durumda. Durmak neredeyse suç gibi algılanıyor. Oysa........

© 10 Haber