Bu, bir ilişki bozulması olduğu kadar bir insan değişmesi ve yazık ediliş midir?

Bazı bozulmalar yüksek sesle olmaz. Bir şey kırılmaz, devrilmez, dağılmaz. Sadece “ritim” değişir.

Ritim değiştiğinde insan fark etmeden “başka bir insana” dönüşür.

Bu dönüşümün en zor fark edilen yanı şudur:

Kimse değiştiğini söylemez.

Herkes aynı şeyleri yapmaya devam eder ama artık hiçbir şey aynı “anlamı” taşımaz.

Bir zamanlar ilişki, görünmekle değil sürmekle ölçülürdü.

Bir evin içinde tekrar eden bakım, adı konmamış sorumluluklar ve kimsenin özellikle işaret etmediği ama devam eden “emek” vardı.

Bunlar ilişkinin görünmeyen ama en gerçek tarafını oluştururdu.

Zamanla bu düzen değişti. “Sürmek” yetmez oldu, “görünmek” gerekli hale geldi.

Bir şeyin değerli sayılması için ‘hissedilmesi’ değil, gösterilmesi, paylaşılması ve işaret edilmesi beklendi.

Böylece ‘görünürlük’, yavaşça ‘derinliğin’ yerini aldı.

Bu ‘değişim’ insanı da dönüştürür. O reddetse de.

Çünkü illa kararlarıyla değil, içinde “yaşadığı ritimle” değişir.

Bir süre sonra “cevap vermek” yerine “dönmek”, “anlamak” yerine “işaretlemek”, “kalmak” yerine “uğramak” başlar.

Yaşananlar “içselleştirmek” için değil de sanki “selfie çekmek” için yaşanıyordur.

Bunlar büyük........

© 10 Haber