Bana Anadolu’dan sakallı bir amca gibi gelen bu adam, Paulo Freire.

Brezilyalı bir eğitimci, filozof, eleştirel pedagojinin kurucusu; bir eğitim kuramcısı. 

“Ezilenlerin Pedagojisi” adlı kitabıyla ona, eğitimi “bankacı eğitim”’ dediği ‘ezber öğretmeden’ çıkarıp, “bilinçlendirme” ve “özgürleşme” süreci olarak yeniden tasarlayan kişi, deniyor. 

Freire’ye göre ‘geleneksel eğitim’ çoğu zaman bir “bankacı eğitim modeli”ne dönüşür. 

Öğretmen bilgiyi ‘yatırır’, öğrenci onu ‘pasif biçimde depolar’.

Böylece eğitim, itaati, uyumu, hiyerarşiyi, ezberlenmiş doğruları yeniden üretir.

Oysa ‘eleştirel eğitimde’ amaç, insanın kendi hayat koşullarını okuyabilmesidir.

Freire buna “conscientização” yani “eleştirel bilinçlenme” diyor.

Bu anlayış, “Nasıl bir dünyada yaşıyorum?” sorusunu da sordurur, korkusuz düşünmeyi teşvik eder, insanı yalnızca işe değil hayata hazırlar.

Kafamda ‘dünya bu haldeyken, bu çocuklar hâlâ neye hazırlanıyorlar’ gibi bir kaygı dolaşırken, Brezilyalı bir........

© 10 Haber