“İnsan bazen gerçeğe değil, katlanabileceği bir masala sığınır.” Dostoyevski

Geçen gün, bir pazar yerinde ona mikrofon uzatılan sade bir hanım, hüzünlü bir yüzle “Konuşturmayın beni, her şey vicdanla ilgili” dedi.

Elindeki poşetle, gidin işinize demiş de, oradan uzaklaşırken.

Bu sözü, mikrofonu bir iş yapıyormuş gibi ona uzatan genç kız dahil, o kadının hayatını tahmin edebilecek herkes üzerine alabilirdi.

İzlerken, bir kez daha büyüyemeyen bir çocuk gibi göründü dünya bana.

Gürültüsü artıyor, hızı artıyor, her şey çoğalıyor ama olgunluk artmıyor.

Üstelik her yeni krizle birlikte biraz daha çocuklaştırılıyoruz.

Bunun göz-ardı edilmesi için yaptıklarına bir de ithal kulp takarak, yaşantısıyla, yazdığıyla kendini iyice dağıtanlar var.

Pazardaki o kadınlardan, bahsedilen vicdandan, hiçbir haberi yokmuş gibi yaparak.

Karmaşık bağları görmek, başkasının taşıdığı yükü bok gibi bildiğini davranışlarına katmak, yüzündeki ifadede sezilmesinden kaçmamak sinsice erteleniyor.

Her şey hızla bir taraf’a çağırıyor bizi.

Sözler kısalıyor, omuzlar hafifliyor, ama iç-ses sertleşiyor.

Suskunluk serbest de, durup düşünmek neredeyse şüpheli biri olmak.

Felaketlerin birine daha tam bakamadan, ötekine geçiyoruz.

Sonra, “hayat devam ediyor.”

Bu manasız söz, ne kadar da kolay ve sık söylenir........

© 10 Haber