Υπάρχει μια αλήθεια, μια γενική παραδοχή αν θέλετε, που όλοι ξέρουμε, όλοι συζητάμε, αλλά κανείς δεν λέει δυνατά: το Champions League έχει πάψει να προσφέρει τελικούς αντάξιους της φήμης του. Μπορούμε να το πούμε και πιο ξεκάθαρα: οι τελικοί του Champions League έχουν γίνει βαρετοί. Όχι «λίγο κάτω από τις προσδοκίες». Όχι «τακτικά κλειστοί». Βαρετοί. Αποστειρωμένοι. Παιχνίδια που δεν αφήνουν τίποτα πίσω τους, πέρα από μια ωραία φωτογραφία με το τρόπαιο και μια συναυλία που δεν ζήτησε κανείς. Το τουρνουά που χτίστηκε πάνω στη σύγκρουση των καλύτερων έχει καταλήξει να παράγει τελικούς που μοιάζουν περισσότερο με εταιρικές εκδηλώσεις παρά με κορυφαίες ποδοσφαιρικές στιγμές. Και το χειρότερο; Το έχουμε αποδεχτεί. Περιμένουμε τον τελικό, τον βλέπουμε, σχολιάζουμε το show, τα drones, το pre-game, το χρώμα του χορταριού, και μετά συνειδητοποιούμε ότι το ματς ήταν ένα 90λεπτο που δεν θα θυμάται κανείς σε δύο εβδομάδες. Η κορυφαία βραδιά της σεζόν έχει χάσει το νόημά της. Δεν είναι κορύφωση. Είναι τελετή λήξης. Αν κάποιος προσπαθήσει να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τελικό με πραγματική ένταση, με γκολ και από τις δύο πλευρές, με ρυθμό και την μπάλα πάνω-κάτω, θα χρειαστεί να γυρίσει πίσω σχεδόν μια δεκαετία. Το 2018 ήταν η τελευταία φορά που σκόραραν και οι δύο φιναλίστ. Από τότε, οι τελικοί είναι παιχνίδια που κρίνονται νωρίς, που δεν ανοίγουν ποτέ, που δεν έχουν δράμα. Η Παρί διέλυσε την Ίντερ πέρυσι με σκορ 5-0. Η Σίτι το 2023 πήρε την πρώτη της «κούπα με τα μεγάλα αυτιά» χωρίς να δεχθεί γκολ. Η Ρεάλ το 2022 -με τον Κουρτουά να πιάνει τα πάντα- έκανε το ίδιο, όπως και το 2024, εύκολα, απέναντι στη Ντόρτμουντ. Η........

© ΣΠΟΡ FM