Αν κάποιος μου έλεγε ότι μια μέρα θα έγραφα editorial για τα 30 χρόνια του ΣΠΟΡ FM 94,6, θα του απαντούσα ότι μάλλον με μπερδεύει με κάποιον σοβαρό άνθρωπο. Γιατί η δική μου σχέση με τον σταθμό δεν ξεκίνησε ούτε με όνειρα καριέρας, ούτε με φιλοδοξίες, ούτε με κάποιο «θα γίνω δημοσιογράφος όταν μεγαλώσω». Ξεκίνησε με κάτι πολύ πιο απλό: Την ανικανότητά μου να κοιμηθώ σε μία ανθρώπινη ώρα. Μια συνήθεια που, δυστυχώς για το νευρικό μου σύστημα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Και όχι μόνο επειδή ως άνθρωπος δεν κοιμήθηκα ποτέ σε φυσιολογική ώρα, αλλά και επειδή η δουλειά φρόντισε να το κάνει… επίσημο! Ήμουν παιδάκι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με το ραδιοφωνάκι δίπλα στο μαξιλάρι, και ενώ έπρεπε να κοιμηθώ γιατί είχα σχολείο το πρωί, εγώ έκανα το ακριβώς αντίθετο. Κάπου στις δύο παρά, άκουγα Μπραουδάκη να εξηγεί γιατί το 4?4?2 δεν είναι απλώς σύστημα αλλά τρόπος ζωής. Εκεί, μέσα στη νύχτα, χωρίς να το καταλάβω, άρχισε να φυτρώνει το μικρόβιο. Όχι του δημοσιογράφου -αυτό υπήρχε, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον από το Δημοτικό. Το άλλο: Το «θέλω να είμαι εκεί». Ναι, με αυτούς τους παλαβούς! Στον χώρο που βγάζει αυτόν τον ήχο, αυτές τις φωνές, αυτή την τρέλα. Πέρασαν χρόνια, μεγάλωσα, έβαλα μυαλό -όσο μπαίνει τέλος πάντων- και τον Ιούνιο του 2009 πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα του σταθμού. Πιτσιρικάς, 22 χρονών,........

© ΣΠΟΡ FM