«…Αι δε Αθήναι έχουσι, άνθρωπον και τον λόγον», διατρανώνει ο Έλλην διδάσκαλος της ρητορικής Ιμέριος, παραθέτοντας τα γνωρίσματα διαφόρων λαών της εποχής του και υμνώντας την Αθήνα που ξεχώριζε για την ανωτερότητα του πνεύματος και ιδιαιτέρως για τον λόγο, ως έκφραση της ανθρώπινης λογικής και του πολιτισμού.

Η παραδοχή αυτή του Ιμέριου επιβεβαιώνεται περίτρανα από τον μέγιστο των Αθηναίων πολιτικό, ρήτορα και στρατηγόΠερικλή, με ένα μνημειώδες έργο του λόγου, τον«Επιτάφιο», όπως μας τον διέσωσε ο Θουκυδίδης.

Ο «Επιτάφιος» είναι ένας «εγκωμιαστικός λόγος επιδεικτικής ρητορείας», που εκφωνήθηκε από τον Περικλή το έτος 430 π.Χ. προς τιμήν της πόλης των Αθηνών και των νεκρών που έπεσαν κατά τον πρώτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου.

Όλο το κείμενο του Επιταφίου, και ιδιαίτερα η φροντίδα για την επίσημη ταφή των νεκρών με τιμές, η διάκριση και η τιμή των υπερόχων πράξεων, καθώς και η ανάθεση δημοσίων αξιωμάτων σε πολίτες που ξεχωρίζουν για τις πνευματικές και ηθικές τους αρετές, δείχνουν την εικόνα μιας πολιτείας ανεπτυγμένης πνευματικά και ηθικά.

Ιδιαίτερα σημεία άξια επισήμανσης του λόγου του Περικλή, που κατά την άποψη του γράφοντος θα έπρεπε να αποτελούν παρακαταθήκη για τις σημερινές γενιές έχουν ως εξής:

-Θάρρος-Θυσία: Το θάρρος και η θυσία για την πατρίδα πρέπει να προέρχονται όχι από το ψυχρό υπολογισμό του συμφέροντος, αλλά από το ανώτερο........

© ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ