We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Περί της σωστής πλευράς της Ιστορίας

2 0 0
08.06.2022

Αυτοί οι κανόνες διασαφηνίζονται, ώστε να είναι συμβατοί με ένα εύρος «άλλων» νεωτερικών κανόνων, περιβεβλημένων με εξουσιαστικές παραλλαγές, οι οποίες αποβλέπουν σε μεγιστοποιητική αποτελεσματικότητα αριθμού τιθεμένων πολιτικών στόχων. Αυτοί οι «άλλοι» κανόνες δίδουν την εικόνα, ότι ακολουθούμενοι από ημάς τον λαό θα παίξουν στην ζωή μας ένα ρόλο ικανοποιούντα τις προσδοκίες ημών τών -κατά πάσαν αντίληψη ἤ εντύπωση- ταπεινών και καταφρονημένων.

Του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Ἀργυροπούλου

Παράδειγμα. Ενώ καταλαβαίνουμε, ότι κάθε φορά και κάθε στιγμή της ζωής μας βιώνουμε ανόμοιες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές καταστάσεις, με αναρίθμητα πραγματευόμενα αντικείμενα, εμείς συνήθως σχηματίζουμε εικόνα ανακαλύπτοντας «συγγένειες» μέσω ενοτήτων συνδεουσών όλα αυτά τα ετεροειδή πράγματα. Σ’αυτή την συλλογιστική μας -ας πούμε- ταλαιπωρία, συμβάλλει, κατά πλάγιον τρόπον, ο παράγων θεσμός. Θεσμός με την μορφή της πολιτείας μέσω των προσώπων της εκτελεστικής εξουσίας. Είναι μία ερμηνεία θεσμοθετημένης γνώσεως υπό ένα εντέχνως προβαλλόμενον επιμέλημα σοφίας.

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας όλων των τύπων, όπως τα έντυπα, τα ραδιοφωνικά, τα τηλεοπτικά και τα ηλεκτρονικά, αφ’ῆς -και ανεξαρτήτως αιτιολογήσεως- το κρατικόν ταμείον ενισχύει οικονομικά τις «επικοινωνιακές» αυτές μονάδες, τότε όλα αυτά τα μέσα με μία επιτελεστικότητα, ήγουν, με την χρησιμοποίηση ενός περιπλόκου και αδιασαφήτου -ως προς την ουσία- τρόπου διατυπώσεως των θεμάτων, υποστηρίζουν «αντικειμενικά» (sic) τις κρατικές θέσεις.

Αυτή η υποστήριξη, ως γονιμοποιημένη πολυγνωσία και πανεπιστημοσύνη συνιστά και το πρελούδιο της αποδοχής των υπηκόων μίας νέας «επαινουμένης» μεθόδου αντιλήψεως των φαινομένων και των επιβαλλομένων παραδοχών των κατακλυζουσών την ψυχολογική χωρητικότητα και αντοχή των ανθρώπων. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, δέκτες της κρατικής πειθαναγκαστικής ευγλωττίας εισέρχονται σε ένα εικάσιμο «θάλαμο» απολυμάνσεως τών μη προοδευτικών και ήδη σκουριασμένων παραδοσιακών αξιακών τους θεμελίων, στερούμενοι εφεξής της ικανότητος μιας διερωτώσης σκέψεως. Δηλαδή μίας βασανιστικής πνευματικής λειτουργίας, η οποία διαπυνθάνεται για το κατά πόσον τα πράγματα σ’αυτή την χώρα βαίνουν κατά την λογικήν ἤ κατά διαόλου.

Όλα αυτά τα «προκαταρκτικά» χρησιμεύουν στο να συνεγείρεται ο κοινός μας νους, ώστε να μην πιστεύουμε αφελώς και ανεξελέγκτως κάθε προβαλλόμενον ως «αληθές» από οιανδήποτε κατεύθυνση και πηγή εκτοξεύεται ἤ αναβρύζει.

Το να πιστέψουμε κάτι, που προέρχεται από ένα φίλο μας είναι ζήτημα της αποκλειστικής προτιμήσεως μέσω ενός ατομικού συστήματος ελέγχου αξιοπιστίας και υιοθετήσεως παραδοχών. Πιστεύουμε στον φίλο, διότι αμφισβητώντας τον φίλο εμμέσως ομολογούμε διάπραξη αστόχου επιλογής φίλου.

Το να πιστέψουμε στο κράτος δικαίου είναι μία αξιομίμητη υποχρέωση. Το να πιστέψουμε όμως σε ευαγγελισμούς προσώπων της εκτελεστικής εξουσίας περί υπηρετήσεώς των ενός κράτους αμφιβόλου δικαϊκής αξιοπιστίας, τούτο πλέον ανάγεται στον βαθμό περινοίας και ικανότητος της κρίσεώς μας. Και αυτό, διότι πλειστάκις απογοητευόμεθα από τις αδιόρατες πολιτικές σκοπιμότητες, αυτών των στελεχών, τους οποίους εμείς δεχόμεθα ως τους εκπροσωπούντας ημάς δι’ ενός εντίμου κοινωνικού συμβολαίου.

Η σύγχρονη μορφή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχει ένα επαληθεύσιμο μειονέκτημα. Δηλαδή, ενώ ο πολίτης εμπιστεύεται τον υποσχόμενο, τα πάντα τοις πάσι, υποψήφιο πολιτικό, ο οποίος εκλεγόμενος αθετεί τις υποσχέσεις του (π.χ. ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών), μετά την αθέτηση της δεσμεύσεως, αυτός ο πολίτης αισθάνεται προδομένος. Και βεβαίως η μεν δημοκρατία τού δίδει τον λόγο να διαμαρτυρηθεί, όμως στην πραγματικότητα τον φιμώνει δια μιας συστημικής επιχειρηματολογίας, της οποίας η κεντρική ιδέα καταλήγει στο: «…για να είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας! Το συμφέρον μας είναι η στοίχισή μας με την οπτική του ΝΑΤΟ και της........

© ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ


Get it on Google Play