Αυτές τις ημέρες το υπουργείο Περιβάλλοντος παρουσιάζει δύο «ειδικά χωροταξικά πλαίσια» για τον τουρισμό και την ανανεώσιμη ενέργεια, ενώ αναμένεται ένα τρίτο για τη βιομηχανία. Τα κείμενα αυτά φιλοδοξούν να αποτυπώσουν τις στρατηγικές αναπτυξιακές επιλογές της πολιτείας και να πραγματώσουν τη συνταγματική επιταγή του άρθρου 24.2 Σ για «χωροταξία». Ο σχεδιασμός του χώρου συνιστά προαπαιτούμενο ώστε να διασωθεί το φυσικό περιβάλλον και να εξασφαλισθεί βιώσιμη ανάπτυξη. Αλλά πόσο ειλικρινά τον επιθυμούμε, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι;

Αν πιστέψει κανείς τις έρευνες, οι Ελληνες δηλώνουμε οικολογικά ευαίσθητοι. Καλωσορίζουμε τα μέτρα για την αρκούδα της Πίνδου ή για καθαρά ποτάμια. Αντιστεκόμαστε όμως στον πολεοδομικό και στον χωροταξικό σχεδιασμό διότι οι συγκεκριμένες πολιτικές περιορίζουν την ακραία εκμετάλλευση της ιδιοκτησίας μας. Το φαινόμενο εξηγείται ιστορικά. Σε μια ταραγμένη χώρα, με πληθώρα αναξιοπαθούντων (άκληροι αγρότες, πρόσφυγες, εσωτερική μετανάστευση), η κοινωνική σύγκλιση προχώρησε με πατέντες οι οποίες αντιστρατεύονται την ορθολογική οργάνωση του χώρου: καταπατήσεις, αυθαίρετα, ανέγερση πολυκατοικιών με «αντιπαροχή», εκτός........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ